Dala Lang ng Malikot na Isip

di maka move on.. XD

2011-08-25T15:40:00.000-07:00

hindi ako maka move on.

parang ako pa yung may mali.

natatawa ako.

natatawa ako sa nangyari sa akin.

simple lang naman ang nangyari.

nag uwi sya ng babae sa bahay nila.

tapos alam na kung anong kasunod.

natatawa ako.

hahahahahaha... XD

natatawa ako dahil mas maganda pa ako sa babaeng inuwi nya.

ngayon, hindi ko alam kung maiinis ako o matatawa na lang sa kanya.

tapos magtataka sya kung bakit nanawa ako sa kanya?

hahaha... nakakatawa talaga sya.

natatawa ako dahil papalitan na lang ako, yung kamukha pa ng singit ko.

hahahaha.. see?? dahil sa kanya naging salbahe ako.

hahaha... pili-pili din kasi.

ayan, isa sya sa mga follower ng blog ko.

happy reading sayo.

sana mahiya ka naman sa akin.

sana naman yung pinalit mo sa akin, yung hihigitan yung mukha ko.

hindi yung kili-kili ko.

nakakainis ka.

natatawa na lang ako sayo.

HAHAHAHAHAHAHHAHAHAHAHAH.. XD

the return of the EX

2011-08-05T16:13:00.000-07:00

may narinig akong kanta nung nag cool off kami ni *meow*, kanta ng maldita na "sana". nung mga araw na nasa malamig na state ako ng buhay ko, paulit ulit kong narinig ang kantang ito sa isang radio station, dahil nga sa bago lang ito.

iisa lang naman ang tema ng kanta, ang balikan sya ng kanyang mahal sa buhay. yung tipong hindi na dapat sya pahirapan pa. yun lang naman... eksaktong eksakto sa nararamdaman ko sa mga araw na yun. masakit, mahirap tanggapin, pero alam mo yun... kelangan kong paglabanan.. kelangan kong maghintay.

sabi ko naman talaga sa kanya na maghihintay ako, at aasa ako. usapan namin yun.. isa pa, may pinanghahawakan ako na parang isang pangako galing sa kanya. yung panyo na may sulat nya ng "mahal na mahal kita", which is hindi ko alam kung totoo, o dapat ba akong maghintay sa kanya. at sa mga oras na yun, isa lang naman ang nasa isip ko non eh.. sana nga totoo. masaya sana ako non, SANA dahil unang araw ko sa trabaho. pero dahil sa cool off na nga yun, naging malungkutin ako, at naging iyakin pa. kahit na nasa jeep ako, naiyak ako. nakakahiya, pero inuna ko na ang sakit na naramdaman ko kesa naman sa kahihiyan ko sa loob ng jeep.

mga ilang araw din ang nagmuni muni sa nangyari sa akin. ilang araw din akong nagiiyak sa aking sitwasyon. madaming nagsabi sa akin na mag move on na daw ako, pero mas gusto ko yung advice ng iba na maghintay na lang daw ako... dahil sa totoo lang, kahit alam ko naman kung anong dapat ang gawin, hindi ko pa din matanggap sa isip ko kung ano yung dapat kong gawin. hmmm.. masakit na nga sa ulo, sa puso at sa damdamin.

hanggang sa hindi na din ako makapaghintay... naisip ko na siguro maganda na itong tapusin ko na talaga ito. I mean, gusto ko na talagang sumuko, dahil sabi nga nila.. nagmumukha na nga akong tanga. sa isip ko, yun ang dapat kong gawin... pero iba pa rin yung pakiramdam ko. kahit nakakailang iyak na ako, sinisigaw pa din ng damdamin ko na maghintay lang talaga ako. maghintay pa ako kahit gano katagal. sinisigaw ng puso ko.. habang nabulong na ang isip ko na talagang sumuko na...

simple lang naman ang plano ko eh, ang pumunta sa kanya. magkausap kami. linawin ang dapat linawin, at kung dapat ng tapusin, eh di tapusin na. yun ang plano ko. pero biglang nagbago talaga eh...

imbes na dumiretso ako sa kanila, naghanap ako ng 24 hours na jollibee. alam kong meron dahil memorize ko naman ang parañaque. so bumili ako ng dalawang extra large na french fries. isang original at isang four cheese flavor. pag punta ko sa kanila, ang sarap ng upo nya dun sa couch ng sesha corner. binigay ko sa kanya ang may flavor na FF, dahil ayoko yung amoy nya. and then usap ng konti... tawanan ng konti... at usap ulit ng konti. so most of the time talaga hindi kami halos nagpansinan dahil pareho lang naman kami ng nagpapakiramdaman. hanggang sa hindi ko na lang namalayan na closing time na pala nila.

umuwi na ang lahat. pinatayan na nga ako ng ilaw... i mean, pinatayan nya pala ako. bastos diba? tapos, lumabas kami... bumili ng yosi. tapos sabi nya tinatawag daw sya ng matindi ni inang kalikasan. so pumasok ulit kami sa resto, tapos hinintay ko syang makapag bawas, dahil sabi nga nya saken, ihahatid nya daw ako. and then.. ito na nga tapos na sya. lumapit sya sa harapan ko, tapos tumayo na ako, dahil alam ko cue ko na yun para umalis. nagulat na lang ako ng bigla nya akong yakapin. hindi ko naman nasalo yung 'sanang' halik nya, at malay ko ba kung halik yun o simpleng yakap lang??? and then, we stayed like 2 minutes na nagyayakapan na nakatayo. naguguluhan ako sa nangyayari, kaya natanong ko na sya: "bakit?". inilingan lang nya ako. hmmm.. napapaisip lalo ako.

tapos biglang may kumalabog sa loob ng forbidden area nila (na napapasok ko din naman), so napatingin kami sa pintuan. napatingin ako sa kanya, hanggang sa nangyari ang dapat mangyari: naglapat ang mga labi ng dalawang gutom sa pagmamahal (???!! hahahahahahhaa XD) anyway, hindi ko alam kung anong nangyari pero gutom eh.. gutom kami sa isa't isa (???) napasubo ata kami sa isa't isa... tsk tsk. pero happy naman ako.

sabi nya inumpisahan ko daw, kaya tapusin ko daw. isip-isip ko, wala naman akong inumpisahan, anong tatapusin ko? tapos yun, naupo at nanahimik lang kaming dalawa sa sofa. sabi ko sa kanya, kapag tinuloy ko ito... itutuloy namin ang celebration ng 5th monthsary namin. sabay sabi nya ng "oo nga no, seven na pala..." kunwari lang hindi alam??

anyway, kayo na lang ang mag isip kung ano talaga ang nangyari... dahil sa mga oras na ito, kasama ko yung isa. tsk tsk... ayun.. naglalaro. nagrereklamo. tsk tsk... pero ano bang magagawa ko, mahal ko eh!! >_<

anyway, to make it short, kasama ko ngayon ang taong pinakamamahal ko. sa tabi ko. naglalaro sa PC, me kaaway na zombies at palihim na binabasa yung mga sinusulat ko. hahaha.. adik. sa seven (7), 5th monthsary na namin. saya ^_^

the return of me...

2011-07-18T17:41:00.000-07:00

naging busy ako lately. sa lovelife, sa magulong buhay, sa mga bagay-bagay na hindi na dapat kina bibisihan. nakakainis.

after not talking to my bestfriend for four months. after loosing another close friend... well i don't know what's next on me.

yung guy sa picture na kasama ko sa previous blog ko, naging kami. in March 7, naging kami. madami akong pinagdaanan sa kanya. i mean, parang unang sabak ako sa buhay may boyfriend nung naging kami. hindi ko sa sinabing nahirapan ako.. pero nahihirapan ako. iba mag mani obra ang isip nya.. nakakatorete. nung naging kami, akala ko we are made for each other.. pero hindi pala. he's passive, irresponsible in his own way, at higit sa lahat... ang daming tinatago... which is nung kalaunan ay nagawa kong malaman kung ano man yung tinatago nya.

dahil sa kanya, nagkaron ako ng 'third eye', not in paranormal way... pero in a way na nararamdaman ko agad sa kanya kung may tinatago ba sya, may problema sya or may bumabagabag sa kanya. kahit hindi sya magsalita, alam ko sa sarili ko na badtrip na sya, na hindi ko sya pwedeng yakapin or kausapin. sa mga mata nya, nababasa ko na kung masaya ba sya kapag nakikita ako, o na-aaburido. hahahaha... pero kahit anong gawin ko, wala naman akong magawa patungkol dito. the adjustment is nasa akin lahat! sobrang hirap... hahaha... wala pa kasi akong nakilalang guy na katulad nya.

hindi nya ako sinusuyo, mas madalas akong mag sorry kapag nagiging uncomfortable na sya, kasi pakiramdam ko, ako yung dahilan ng uneasiness nya.hahaha... karma ko ito, yun ang alam ko. pero nag eenjoy ata ako sa karma ko, dahil inspite of his attitude, hindi ko sya iniwan... hanggang sa may nangyari.

he grew cold towards to me. he's been busy and hiding something. yung time na naging cold na sya sa akin, im a fool na hindi ko ma admit sa sarili ko na nagbabago na sya, at takot pa akong i-confirm ito sa kanya. awkward. tapos hanggang sa nagkausap na nga kami, and i open up my dilemma sa kanya. at umamin nga sya na may nagbago... sabi ko nga sakanya, hindi ko na sya maramdaman. nawawala na sya sa radar ko... I feel like i'm loosing him. i can't catch up to him na... and then, he offered this cold statement, "kung pakiramdam mo na nagbabago na talaga ako, then dapat lang na mag cool off tayo." upon hearing this, may naramdaman akong sumasaksak sa buong katawan ko. hahaha... naiyak ako. nakakainis. naaiinis ako dahil sa umiiyak ako. pinagmumuka kong tanga yung sarili ko sa harap ng resto nila.. at ang tanging nasa isip ko non, ayusin pa rin namin ito and i'm thinking na ako pa din ang may kasalanan, although may participation din sya kung bakit ako nagkakaganon. hindi ako pumayag sa cool off na inoffer nya. nakita ko ang galit sa maya nya.. hindi ako kumibo. nanahimik na lang ako, habang nakatitig sa mukha nya... mine-memorize ang bawat detalye sa mukha nya.

"hindi ka ba napapagod sa kakatitig sa mukha ko?" tanong nya.
umiling lang ako.
"ako kasi, nabuburyong..." may coldness sa sinabi nyang yun.
iniwas ko ang tingin ko sa kanya, habang iniisip kung anong ibig nyang sabihin sa 'nabuburyong'. pero naramdaman ko din agad yung init ng luha ko.

we stayed quiet all through the night. pinapanuod yung mga sasakyang nadaan sa harap namin at hinihintay na lumipas ang oras.

masakit.. ang sakit sakit. sobrang sakit. too much for karma.

am I a BF [Bad Friend]?

2011-02-17T00:48:00.001-08:00

hindi ko alam kung ano'ng meron, basta ang alam ko nagkagalit kami ng dahil lang sa picture na ito.

sa totoo lang ito ang story nan...

katext ko si akachan [guy on the pic: yun kasi ang tawagan namin eh, bale ang tawag nya sa akin ay 'kokoro'], niyaya n'ya akong sumama sa kanya sa isang pabingo sa school ng pamangkin n'ya. Bakit ako ang niyaya n'ya? Kasi hindi n'ya makakasama yung girlfriend n'ya [maytot] na friend ko.

So, umoo ako... kahit worried ako na tatlo kami. worried talaga ako dahil, tatlo kami. eh di panigurado ma-o-op lang ako sa kanila, di'ba? pero anyways, sinigurado ko na sasama ako sa kanya kahit anong mangyari.

Nung nakarating na ako sa school, inabot nya na sa akin yung mga bingo cards, so naglaro na kami. Wala naman kaming napanalunan, he even spend 20 pesos para lang sa block out round. hahahaha... btw, ayon na nga magkasama kami buong araw non pero none of na nakaisip sabihin man lang kay maytot na magkasama kami. Bakit hindi ko nga naman nasabi? Ewan... siguro sinasadya ko. Hahahahaha. Basta, hindi ko na lang talaga sinabi sa kanya. Bad Friend.

So nung natapos na ang pabingohan, umuwi kami sa store nila. tumambay naman ako kahit saglit, pinatay ko lang yung oras, nung kailangan ko ng umalis, umalis na din ako. dumirecho ako kina maytot, at oo... nakapunta na ako lahat lahat dun, hindi ko pa sinabi sa kanya na magkasama kami nung boyfren nya maghapon. Ewan, talagang epal ako eh no, pero honestly wala talaga sa isip ko yung magkasama kami nung jowa n'ya, iba kasi ang nasa isip ko no'n eh.

kapag nasa bahay ako nila maytot, nakakalat lang ang cellphone ko don sa kwarto n'ya. tiwala naman kasi ako na walang kukuha no'n, at tiwala ako na hindi nya pakikialamanan yun. Hahahaha... anyway, mali pala ako. pinakailaman nya ang cp ko, nabasa n'ya yung mga text saken ng ex ko, hindi ko malalaman na meron pala sa aking nagpasa ng load kung hindi ko inopen ung inbox ko. Kairita di'ba? malamang, nakita n'ya yung picture namin ng jowa nya, hahahaha... karma n'ya na lang din yun dahil nagbubukas na lang s'ya ng cp ng iba. Hahahahaha... natatawa ako sa nangyari. Btw, aion hindi ko alam kung patay malisya lang ako sa pagiging cold n'ya sa akin nung gabing yun, pero ayos lang... dedma lang talaga.

Kinabukasan, umuwi na ako. tapo, tinext ko si maytot, reply n'ya sa akin, "Sino Ka?". Hahahaha.. natawa naman ako. eh di nireplyan ko naman s'ya sabi ko, "adik, si Jackie to", tapos nagtext ulit ako, "soi hah, di na ako nakapagpaalam sayo na umuwi na ako." Reply n'ya saken, "ok lang, sanay naman akong hindi nagpapaalam." Dito pa lang alam ko na meron na s'yang alam. Hahaha.. so ako naman tanga-tangahan. Reply ko sa kanya, "asus, nagtampo pa." Text n'ya sa akin, "hindi ako nagtatampo, galit ako sa'yo." Hahahahahahahahahahahahahahahahha... XD tawa na lang ang ginawa ko. Pero syempre nakipaglaro pa rin ako ng bobobohan, sabi ko, "Hah, bakit ka naman nagalit?". Reply n'ya sa akin, "Ano to Jackie tanga-tangahan? wag ako! i already saw the evidence". Hahahaha.. kriminal na pala ako ngayon? hahahaha... me evidence evidence pa. So, dahil alam ko na ang nangyayari at di na ako talaga makapaglaro ng 'tanga-tangahan', eh nag sorry na lang ako.

Sa kabila ng pagso-sorry ko, naging fierce s'ya. Nasabihan n'ya ako na galit nga daw s'ya sa akin at hindi n'ya ako mapapatawad. Tatapon n'ya na lang daw yung bigay ko sa kanyang pusa [binigyan ko kasi s'ya ng stufftoy na pusa], hahahahaha.. ewan. Hindi ko na lang pinatulan yung init ng ulo nya. Sa totoo lang, hindi ako apektado sa galit nya, natatawa pa nga ako eh. Pero kapag naiisip ko yung mga tulong at saya na binigay n'ya sa akin, nahihiya ako - nahihiya ako na hindi maging apektado sa galit n'ya. Pero yun talaga eh, hindi ako apektado. Kulang na nga kang sabihan ko sya ng 'buti nga sa'yo!' hahahaha.. buset. aion.

hindi n'ya naman ako pwedeng sisihin,dahil talagang nagpasama lang saken si akachan, isa pa close friend kami nung jowa n'ya.sa nangyari naman, parang wala din akong karapatang mainis sa kanya kahit may mali ako. kung talagang pinagkakatiwalaan nya ako, di sana hindi ganon ang ni-reaction n'ya sa akin. kung may tiwala din s'ya sa bf n'ya hindi s'ya magiging ganon. Oo, andon na tayo sa 'pagseselos' part, pero bakit ako pa yung pagseselosan? di'ba dapat ako yung least na pagselosan n'ya kung talagang may tiwala s'ya sa akin. hindi ko naman aagawin bf n'ya no, at isa pa hindi ako magrerecycle. siguro may alam s'ya sa jowa nya about sa akin, maaring alam nyang crush ako ng jowa n'y'a. hahahahaha... bwiset. kairita.

hoy... ikaw

2010-12-10T02:22:00.000-08:00

may mga nagtatanong sa akin...

"bakit ka umalis sa inyo? wala ka na bang balak bumalik? kailan ka magpaparamdam sa kanila?"

at ang pinakamalupit na suggestion sa lahat:

"umuwi ka na kaya."

sa totoo lang, ayoko ng mga tanong na ganyan. siguro dahil pag sinagot ko, me kasunod na tanong yan, at yun ang ayoko sa lahat.

una, hindi naman sila reporter ng buhay ko... if ever na sagutin ko sila, gagawan ba nila ako ng autobiography? pagkakaperahan ko ba sila? may mapapala naman kaya sila sa pagtatanong sa akin?

pangalawa, meron talagang yung mga taong sadyang bonggang pakialamero... mapababae man o mapalalake. maiintindihan ko kung babae ang pakialamero, pero lalake?!!! ohmygosh! hahaha... nakakatawa, grabe.

btw, itong blog na sinulat ko ay para sa aking pinsan na si macmac. Oo, para sa kanya lang itong blog na ito. Naghahanap kasi s'ya ng thrill sa buhay kaya binabasa nya blog ko at pinapamalita sa buong bayan. Hahahaha.. nakakatawa diba?

unprofessional ang ginagawa ko, alam ko. pero writer ako eh. nambabatikos ako gamit ang sulat. isa pa, ayaw nya yun, meron s'yang article sa blog ko. atlis matutuwa s'ya.

okay naman s'yang pinsan eh, ayos sa alright... ang kaso daig nya pa ako sa pagiging reporter ng aking buhay.

ang akin lang, ayos na yung nabasa mo eh. maganda nga yun at nababasa ang blog ko, ang kaso hindi naman ako nanghihingi sa kanya ng karagdagang readers. Hahahahaha... nakakatawa talaga s'ya.

ayoko sa lahat, yung pinapakialamanan ako. kaya nga ako umalis na sa amin eh, para maging malaya. para maging masaya. alam kong excited akong maging masaya kaya umalis ako sa amin... ngayon kung sinusundan sundan pa rin ako ng mga taong walang magawa kundi hanap hanapin ako, wala akong magagawa. kung don sila masaya, then go! sana lang eh kumkita sila ng malaki sa ginagawa nila.

kaya sa mga magtatanong, ito lang ang maisasagot ko.

"Umalis ako sa amin para maging malaya at masaaya. Sa ngayon, wala akong balak magpakita at umuwi. Walang dahilan, basta yun ang gusto kong gawin."

hindi ko ugaling makialam. hindi ko ugaling magpilit. hindi ko ugaling magbasa ng kwento ng iba at i-share sa lahat. marunong akong umintindi sa salitang "dito ako masaya. pabayaan mo ako." at higit sa lahat hinahanap ko lang ang kalayaan na matagal kong hinahangad, ngayon nasa akin na ito at ayokong ipagkait ito ng iba.

Ano Na??

2010-11-22T07:13:00.000-08:00

ORAS

yan lang naman ang hinihingi ko.

ATENSYON

bakit hindi yan maibigay sa akin?

mahirap bang ibigay yang mga yan? yang dalawang salita na yan ay kung tutuusin, kayang kayang ibigay.

para sa akin naman, kung hindi naman maibibigay agad, ayos lang, kakapaghintay ako. ang kaso lang, mukhang pinagdadamot na talaga sa akin yang dalawang salitang yan. napakasakit lang... dahil kahit may pagkakataon na pwede nyang maibigay sa akin yan eh hindi nya ginagawa. pinagdadamot nya...

atsaka, bakit ako nakakaramdam na, hindi na niya ako kailangan? dahil ba wala akong trabaho na? dahil hindi ko na sya matutulungan? napapaisip tuloy ako...

'kailangan' nya ba ako dahil 'mahal' nya ako,

o 'mahal' lang nya ako, dahil 'kailangan' nya ako.

ano ba talaga ang habol nya sa akin?

ano ba talaga kailangan nya sa akin?

ano na ba talagang nararamdaman nya, ngayon wala akong trabaho?

ano na bang nasa isip nya ngayon na hindi ko na sya matutulungan?

talaga bang hindi nya ako kayang intindihin?

i met them...

2010-11-10T22:47:00.000-08:00

i'm in the middle of dillemma ng makilala ko ang mga sumusunod na ito...

MAX - he's a great guy in every girls eyes... well except me. Hind ko s'ya ma appreciate totally. Maganda lang talaga na maging kaibigan si Max. May ugali s'ya na hindi ko basta-basta nagustihan. Haaayyy...

Pinakilala ko, este pinakita ko lang pala si Max kay Harold, at alam mo kung ano'ng sabi n'ya?

"Mukha s'yang Witch." - alalahanin n'yo, bitter n'yang sinabi ito... take note hah, BITTER.

By the way, here's Maxell V. Pino

Pagkatapos ni Max... akala ko tapos na, kasi may isa pang dumating... mas astigin at mas cute.

Meet Arlie Concepcion...

S'ya yung tipo ng guy na nabiro ko sa 'libre mo akong ng Zagu', na hindi naman nangyari.

Well, he's cute yeah... pero take note ko lang sa lahat ng makakabasa ng blog na ito, hindi po ako yung nasa tabi ng ulo n'ya... siguro yung ex n'ya. Hahahaha...

Ito lang kasi yun, he's the guy na talagang 'guy'. He's not like Max na alam mo yun... halatang pina-palastik ka. Eto, hindeeee... alam n'ya na kapag binobola mo s'ya, alam n'yang nagsisinungaling ka sa kanya, at alam n'ya kung anong trip mo sa buhay. buti na lang at closeness kami nito... *blush*

Sila ang dahilan ko kung bakit ako nag post nito... Ito ang kwento nilang dalawa.

KWENTO NILA

Isa kasi akong kahera sa isang department store, si Max ay isang checker at si Lee (nick ni arlie) ay isang consignor/ sales clerk sa department store na yun.

Nagrelieve ako sa cashier2, nasa cashier1 non si Max at malamang sa alamang, madadaanan ko ang counter nila Max.

Napansin ni Lee na tinatawag tawag ako ni Max, wala lang... papansin lang siguro s'ya... tapos ito na ang kanilang naging dialogue sa buhay. . .

LEE: May boyfriend ba yan dito sa SM?

MAX: dati meron, pero ngayon wala na...

Napaka simple ng kanilang usapan pero ganito talaga ang nararamdaman nila...

TAKE TWO!

LEE: May boyfriend ba yan dito sa SM? (sa isip: tine-testing ko lang, kung ano ire-react mo kapag nagtanong ako kung may bf na s'ya.)

MAX: dati meron, pero ngayon wala na... (sa isip: eh ano naman kung may bf s'ya o wala?!may balak kang mag apply?! walangya kah!!! subukan mong lumapit lapit sa kanya, baka hindi ako makapagtimpi at baka matiris kita d'yan... subukan mo lang talaga!!)

oh di'ba? yan talaga ang nangyari...paano ko kamo nalaman? simple lang... kay Lee mismo! Hahaha... kaugali ko yan sa kalokohan eh, pero mas expert!

Hehehe...

End of the Blog!

after the never ending tears...

2010-11-03T00:11:00.000-07:00

hindi ko pa rin talaga na abosorb noon ang break up namin, hanggang sa nagkaroon na lang ako ng work, saka ko na lang natanggap na wala s'ya.

although nagkakatext kami, at kahit na e-excite ako na nag tetext s'ya at kung minsan ay natawag, wala na lang sa akin yun, dahil nasasaktan ako... yung tipong kapag natawag s'ya sa akin or natext eh gusto kong itanong - "ano bang kailangan mo? talaga bang nananakit ka na? nananadya ka talaga?"

nasasabi ko yun dahil nga i'm on the moving in stage na. and kahit gano'n hindi ako natanggap ng ligaw dahil hindi pa ako ready. grabe talaga yung trauma na binigay sa aking ng break up na yun! yung tipong wala akong kailangan kung hindi sarili ko lamang. wala ng iba.

naging loner ako, hindi ako nakakausap ng matino ng tita ko, dahil wala akong kausap kung hindi tv at libro. inferness naman sa kanya, napansin n'ya na talagang naiinip na ako sa bahay. kaya wala s'yang nagawa kungdi tanggapin ang part na meron akong work, na kahit malayo ay kailangan kong pagtrabahuin ang aking nakatenggang katawan.

masaya ako sa work, at alam yun ni 'scholar', dahil nga nagkakatext pa rin kami... siguro masyado s'yang nasisiyahan dahil nga may work na ako, kaya ayon.. naging mag kaibigan kami.

may mga nangyaring pang i-indian na nangyari sa aming dalawa, katulad nga na uuwi daw s'ya ng manila, pero hindi naman n'ya ginawa. dahil alam n'ya na magpapakita ako sa kanya. tatlong beses na nangyari yun, ay hinde... dalawa lang pala, hindi sya nag pakita, kahit gusto ko syang makita. yun pala hindi pa daw sya handa na makita ako. kainis.

so we remained friends...

sa work naman, dami kong nakasalamuhang tao. ang saya... magugulat ka na lang dahi ang akala mong mga dalaga ay may mga anak na pala. akalain mo yun. pero masaya ang buhay dahil nararansana ko na talaga ang masayang buhay ng dalaga. walang bf, walang anak, walang epal, walang kupal.

ganon ang buhay ko... trabaho at bahay... pero kapag may spare time, party! hahahaha... masaya palang maging single...

HANGGANG SAAAAAAA...

huhuhuhu...

2010-11-03T00:07:00.002-07:00

hindi lahat ng love story ay masaya, syempre may mga struggles at gulo din na nangyayari... at isa sa mga ito kung bakit kami nag break up ni *scholar*

well, may malaki kasi akong problema sa kanya, at hindi ko alam kung paano ko s'ya pipigilan sa 'hobby' n'ya na yun. Kasi ganito yun

Meron s'yang ugali na makipagtextmate sa ibang girls, syempre ang approach ko sa kanya noon is nananahimik lang, nagagalit. Tapos nagbago yun, nagiging physical na yung pananakit ko sa kanya. Bakit? Dahil sa tagal ng pagsasama namin, sa tatlong beses n'yang pagpapalit n'ya ng number, may nakakatext s'yang ibang babae. In short, hindi s'ya nagbabago (sa tingin ko nga until now, ginagawa n'ya pa yun, pero syempre wala na akong pake dun dahil ex ko na lang s'ya).

Dahil unsuccessful yung mga moves kong manahimik, kausapin s'ya, umiyak, awayin ang mga katextmate n'yang babae... ang ginawa ko na lang is kausapin ko yung mga nakatext n'ya. nung una i pretended na kapatid ako or friend n'ya... mga ganon.

Isang araw, nakilala ko itong Beth na nakatext n'ya, wala s'yang cp non at nakitext pa s'ya sa papa n'ya. Hawak n'ya yung cp ng papa n'ya, narinig kong tumunog. So kunwari hindi ko narinig, two time s'yang tumunog at pilit n'ya akong pinapagawa ng gawain na mawawala ako sa harap n'ya. Nilapitan ko s'ya para kunin yung cp ng papa n'ya. Syempre, hindi n'ya binigay sa akin yun, pinilit ko s'ya. Nung nilabas n'ya, inagawa ko na sa kanya at nakipag agawan s'ya (yun yung sign na guilty s'ya na may katext s'yang iba). Nanalo naman ako sa agawan portion namin, at dun ko nabasa na nakikipagmeet na s'ya dun sa babae. Naging sila pala nung Nov.5 pa, eh kami na non nung mga time na yun. At kakabreak lang nila nitong May, so tumagal din sila di'ba? Sa nalaman ko na yun, isang malaking sampal sa akin yun. Inaway ko na talaga s'ya non, physically. Sinaktan ko na din sarili ko nun physically. Ayaw n'yang ginagawa ko yun, pero s'ya naman gawa naman ng gawa ng ikakasakit ng loob ko. Tapos sinasabi n'ya pa na ako ang kumukuha ng bato para ipukpok sa bato ko... parang ga** lang talaga s'ya. Magkakagano'n ba ako kung hindi n'ya ako niloloko di'ba?!

Tapos nalaman ko pa na nagkikita sila, so anong mararamdaman ko non? Ang sakit sakit ng ginawa n'ya... at hindi pa tapos yan.

Nag apply s'ya sa isang lending company, natanggap s'ya at nakapag training. Sa trabahong yun, nadestino s'ya sa ibang lugar at dun s'ya tumira for 1 week. May mga nakilala s'ya don, at naka save yung mga number ng nila sa cp n'ya. Umuwi s'ya para ayusin n'ya yung requirements n'ya, tapos pumunta s'ya sa Pasay para may papirmahan, eh malapit lang yung bahay ng kaibigan ko dun sa Pasay na pinuntahan ko din that day, so pumunta ako sa Pasay (tambay lang s'ya muna no'n sa kaibigan n'ya na dun din nakatira dahil wala pa yung taong hinahanap n'ya). TAKE NOTE, MONTHSARY NAMIN YUN.

So, nung andon na ako, nakitext ako sa kanya. Tapos nagtext yung Monica naman sa kanya (kasama n'ya sa training) na ang tagal n'ya daw nagreply, so ang sabi ko sa kanya "pasensya ka na kung hindi na ako nakapag reply agad, sinundo ko kasi yung GF ko" which is totoo naman di'ba? Nagreply s'ya, sabi n'ya. "Ha? akala ko ba wala kang gf?" Bago pa ako makareply, nagtext ulit s'ya at ang sabi is "Nanliligaw ka tapos may GF ka pala."

Nanginig na naman ako sa galit no'n. Dahil nasa bahay kami ng kaibigan n'ya, hindi muna ako nag react... iba lang talaga ang tingin ko non sa kanya. Nang makalabas na kami dun na ako nag simula ng away (walang manners eh no?!) Sa labas, sa harap ng mga tao, inaaway ko s'ya, hinampas ko s'ya (pero isang beses lang, pinalo ko s'ya sa likod), tapos umiiyak na ako... hindi ko mapigilan yun dahil nasasaktan ako. Hindi ko talaga mapigilan, kahit gustohin ko... hindi ko kaya. Ang sakit sakit na kasi.

Tapos, nung nakauwi na kami, nagtext naman s'ya sa akin. Nakikipag hiwalay nga. Nagulat ako. Kasi sa text n'ya, pinapalabas n'yang ako ang mali. Kung tutuusin nga hindi naman ako magkakagano'n kung wala s'yang maling ginagawa. Naiinis ako at nasaktan kaya pumunta ako sa kanila para pag usapan yung problema at yung kaninang nangyari. Dahil ako nga DAW ang mali, ako na ang nagpakumbaba.

So ito na, malapit na ang kanyang pag-alis. Malamig na ang pakikitungo n'ya sa akin ng hindi ko naman alam kung ano ang dahilan. Nainis na naman ako at inaway ko na naman s'ya. Bakit? Dahil kapag tinatanong ko kung bakit s'ya nagkakagano'n, wala akong matinong sagot na nakukuha sa kanya. Nakakainis di'ba? Hindi ko na nga alam kung paaano kami nagkabati ng mokong na yun.

Tapos yun na nga, umalis na s'ya. Nagtatanong pa ako sa kanya kung mamimiss n'ya ako... Oo naman daw mga ganon. Pero nung nakaalis na s'ya, hindi na s'ya nagtetext sa akin. At kapag nagtetext naman s'ya, laging galit at sinabi n'ya talang istorbo ako at naaburido s'yang katext ako. So hindi na lang ako umimik. Hanggang sa tinext ko s'ya ng birthday n'ya. Yun na ang sagot n'ya. Hindi ko naman na absorb kaagad, hindi ako makaiyak kahit gusto ko. Basta, lagi na lang akong nakatunganga.. nagmumokmok. Mga ganon.

yan talaga ang nangyari.

memorable Aug. 7, 2010

2010-11-03T00:07:00.001-07:00

It started nung itong Aug. 7, 2010.

Nagtext ako sa kanya ng happy birthday dahil birthday n'ya. Ayos naman sana ang lahat, ang kaso nagreply pa s'ya ng "Sasabihin ko na sa'yo ang totoo, maghiwalay na tayo."

Hindi ko alam kung anong nangyari, basta ang alam ko, galit na galit s'ya sa akin na hindi ko naman alam ang tunay na dahilan. Tapos nalaman ko na lang sa kaibigan n'ya na kaya daw s'ya nakipag hiwalay dahil masama daw ang ugali ko.

Hindi naman ako masama, wala namang masamang tao sa mundo. Kung meron man, eh hindi ako yun, salbahe lang ako hindi ako masama.

Hanggang ngayon hindi ko ma absorb yung nangyari. Haaayyy... hindi pa kami nakikita, dahil nasa Batangas s'ya ngayon, pero gusto kong magkita kami. Dahil gusto kong pag usapan kung ano talaga ang nangyari. Parang ang labo kasi eh, nakipag hiwalay na lang s'ya ng hindi ko alam kung ano talaga ang tunay na dahilan. Gusto ko lang talagang malaman kung ano ba talaga ang dahilan n'ya, at talagang break up lang ba ang solusyon don.

Kung meron s'yang iba, siguro matatanggap ko pa... ayoko lang yung magsisinungaling pa s'ya

year 2010... at patapos na

2010-11-02T23:48:00.000-07:00

ano bang bago sa akin?

marami... sa sobrang dami hindi mag kakasya ang one hour na oras sa internet shop. let's put up this way na lang.

kung anong kinasagana ko noon, ay wala na ngayon. kung nagiging sagana man ako, ay dahil sa pinaghihirapan ko.

nararanasan ko din ang hindi kumain ng kumpleto sa isang araw. minsan namaan, labis-labis na.

wala na ako sa buhay na mayaman... nasa buhay ako ng simple, mahirap pero masaya.

iniwan ko ang buhay na sinasabi nilang 'haciendera' pero hindi naman talaga, na yung tipong pagkatapos momg gumaduate ay may papasukan ka kaagad. hindi yun ang gusto ko.

dahil sa pagsunod sa gusto ko, nakakilala ako ng madamin tao na hindi mo aakalain na may gano'ng ugali, kilos at pag-iisip. naranasan kong makisalamuha at makisama sa mga taong ganito at talagang nasabi ko sa sarili ko na 'mahirap mamuhay at magtrabaho', dahil kung ako nga na sarili ko lang ang binubuhay ko ay nahihirapan na, paano pa kaya ang may mga anak na, asawa at umaasang pamilya.

lumayo ako sa buhay na ang gawain ko lang at eskwela-bahay, aral-sunod sa utos. pero salamat na din sa katigasan ng ulo ko, nararanasan kong maging mahirap... pero ubod ng saya.

maaring hindi maiintindihan 'to ng iba, pero nahanap ko na ang kinalalagyan ko - yung mag isa. at naranasan ko na din na mahirap ang maging mag isa lalo na kung magkasakit ka. walang magmamahal at mag aalaga sa'yo ng tunay. pero parte yun ng buhay.

naransan kong mag-budget sa sarili lang-na minsan ay kulang pa- naranasan kong maging dalaga, independent at kung ano-ano pa. basta, masaya pala ang ganito.

pero sa pagharap ng ganitong karanasan, kailangan may iwan ka kahit mahal na mahal mo pa s'ya. saka ko na lang ipo-post dito kung sino ang mahal ko, basta ang alam ko, natatandaan nya pa rin ako kahit na sa napakabata n'yang isip ay iniwan ko na s'ya. s'ya yung batang inalagaan ko, tinuring anak at kapatid, dahil sa kapapanganak pa lang sa kanya ay nayakap ko na s'ya.

isang hulog ng langit. nagtatanggal ng pagod ko galing sa iskul, nagpapatawa sa akin kapag badtrip ako, pinagtatanggol ako kapag sinasaktan ako... sana hindi pa rin n'ya nababago yun. sana katabi ko s'ya at pinupunsan ang luha ko kapag nalulungkot. (nakakainis katabi ko yung matabang bata... naalala ko na naman s'ya)

haaayyy... salamat sa mga taong nakilala ko, sa mga taong naging ka close ko at nagpatunay na hindi lahat ng oras ay nandyan kayo, salamat at pina-realize nyo sa akin na kailangan nating mag part ng ways... salamat naman sa mga nag stay sa tabi ko, kahit hindi kayo visible.

dati rati sine-save ko ang mga ipo-post ko dito, pero ngayon hindi na. on the spot na ito. hahahaha.. ito ang gusto ko sa sarili ko, kayang makapag sulat on the spot, wag mo lang gugulatin at guguluhin dahil ma me-memory block ako at maiirita ako.. hehehe...

next page!!!

ala-singko ng hapon.

2009-04-01T05:47:00.000-07:00

isang linggo din kaming nagkasama, kaso kulang ang lahat ng iyon... dahil sa tuwing magsasama kami, matatapos yun sa tuwing sasapit ang ala-singko ng hapon.

simula nung lunes (march 23) nasa bahay na nila ako. malaya naman ako don, kasi wala yung mama nia at kapatid nia lang ang mga nandon, minsan si ate rose - yung gf ng kuya nia. nung araw na iyon, wala kami masyadong ginawa... as usual don ako kumain ng tanghalian.

martes, nandon ulit ako, this time medyo maaga ako. pagdating ko nga don, tulog pa s'ya. so wala naman akong magagawa don, kaya tumabi ako sa kanya. nung naramdaman n'ya yung presence ko, saka n'ya ako niyakap. hahahaha... hindi ko talaga alam kung bakit sa tuwing mahihiga ako sa kanila, nararamdaman ko yung antok. kaya hindi makakatanggi ang katawan ko kungdi matulog na din, ng katabi s'ya... magkayakap at himbing na himbing sa pagtulog. sa totoo lang, dahil sa patulog-tulog ko sa kanila... nabawi ko yung isang linggo kong walang maayos na tulog. tapos ginising s'ya ng kuya n'ya... alas dose na pala non, hindi pa s'ya nakakaluto. Hahahahaha... babae nga talaga si harold sa kanila. habang nagluluto s'ya, bumangon na din ako. nagpalit pa nga ako ng shorts (yung shorts ng mom n'ya ang gamit ko), para maging kumportable ako. inayos ko yung hinigaan namin, pati na rin yung higaan ng parents n'ya. ganon ako kasipag pag wala akong ginagawa. habang nanananghalian, sinabihan n'ya ako na samahan ko daw s'ya sa pagkuha ng cheke sa may valley 1. excited nga ako don eh.

miyerkules. as usual, tulog na naman s'yang naabutan ko sa bahay. yung kuya n'ya ang nagbukas sa akin. Hahahaha... ayon, tulog pa din. so as usual, natulog na naman ako sa tabi n'ya. hindi naman ako kaagad non nakatulog kasi namamahay pa yung katawan ko. habang naghihintay sa antok, napansin kong hindi nahilik si harold... pero naungol s'ya. siguro dahil sa katabi ko s'ya't may gusto s'yang sabihin. hindi naman ako makatulog no'n masyado kaya nagawa ko pang mag-thumbsuck. hindi ko alam na tinitingnan pala ako, pinitik pa ako! Hahahahahaha... tapos non, bumangon na s'ya at nagluto. ako tulad ng kahapon, nag ayos ako ng hinigaan ng dalawang kwarto. bumaba para maghilamos at makipag kwentuhan sa kania. pagkatpos naming mananghalian, pinaligo ko na s'ya at pinagbihis... kasi nga aalis kami para kunin yung cheke. so ayon, pumunta kami don. nadaanan pa namin yung bahay namin (na akala mo hindi ko bahay dahil sa padaan-daan lang ako don!) sabi ba naman sa akin, bakit hindi man lang daw ako kumaway! hahahahahahaha XD lokol-loko talaga...

so, nakarating kami ng valley 1. naglakad lang kami papunta sa place na pakay namin. pero pumunta muna kami ng munisipyo, para lang alamin kung saan na nadestino ang mga opisina ng mga konsehal don. so, tama pala ang hula n'ya sa ibang building na pala, pero hindi naman n'ya pinagkatiwalaan yung instinct n'ya. so, bumalik ulit kami don. mahigit isang oras kaming nag stay don, kasi may isang tao s'yang ayaw makausap don at yung taong gusto n'yang makausap ay nasa manila city hall yata. so, tambay pa kami don. medyo naasiwa nga ako sa isang girl don eh, tingin ng tingin kay Harold. tae, pag tingin ko naman sa kanya, bungal pala. Hahahahaa.. nagtawanan kami.

nilibot namin ang buong building kakahanap ng opisina nung golez. nung nakita naman namin yung opisina, puro silip lang ang ginawa n'ya tuwing bubukas ang pinto. halos nakita na namin yung mga stolen pictures ng nanay at tatay n'ya don. Oo, nandon ang picture ng tatay at nanay n'ya... may pa-program kasing ginawa yung coucilor golez at involve ang parents ni Harold don.

Dahil nag aaksaya na kami ng oras don, sabi ko sa kanya, pasukin n'ya na yung opisina. Kasi pansin ko, hindi din s'ya mapakali eh. Hindi man lang s'ya naupo, lakd ng lakad.. ako ang nahihilo sa kanya eh. So pinasok n'ya naman ang opisina, at nakuha n'ya na yung pakay n'ya don.

Umuwi kami ng gutom at pagod. Buti na lang at mabait ang kuya n'ya at inisip pa kami ng bongga. Hahahaha.. aion. Habang nakain, napag usapan namin na bukas, sasamahan ko s'yang magpapalit ng cheke, which is sa Quezon City pa. Willing naman akong kasama s'ya, dahil nag eenjoy naman akong kasama s'ya sa mga lakad n'ya. Hindi ko kasi ito nagawa sa mga past ko eh, kaya enjoy ako pag sinasama n'ya ako sa mga lakad n'ya. Sabi n'ya maaga daw dapat ang alis namin, para mga hapon nasa bahay na nila kami. Pagkatapos ng usapan, nagpahinga na lang kami. As in natulog pala ako, hahahahahha

Huwebes. Mga 11 ako nakarating sa kanila dahil nakipag talo pa ang nanay ko sa akin nung gabi. Nung nasa labas na ako ng bahay nila, kinakabahan na ako... kasi akala ko umalis s'ya ng maaga. Hanggang sa nalaman ko na lang na tulog pa din ang kumag. Dahil sa tinamad ang pakiramdam ko nung nakita ko s'ya... tinabihan ko s'ya. Mukhang alam n'yang dumating ako kasi niyakap n'ya kaagad ako.

Nang sumapit na ang ala - una, saka lang s'ya bumangon. Tanghali na, hindi pa din s'ya nakain at nagluluto. Pinagalitan na naman s'ya ng kuya n'ya. Ako ang napapahiya para sa kanya. So ayon... habang nagluluto s'ya, inayos ko na naman ang hinigaan. Tanda ng walang magawa sa bahay nila. Pagbaba ko, naghain na din ako. Hindi na namin napag usapan yung about don sa papalitan na cheke. kahit kasi ako, tinamad sa plano n'ya. Ikaw ba naman datnan mong natutulog ang boyfren mo di'ba? hahahahahahahhaha...

Hmmm... pagkatapos naming mananghalian. Saka na kami nag petix na dalawa. Nanood pa kami ng twilight, tapos nung nakatulog ako bigla n'ya akong ginising. Pinatulog ako sa kwarto... tapos s'ya iniwan kong nanonood. Pag gising ko, nasa tabi ko na s'ya at nakayakap sa akin. Hindi pa ako nabangon tumingin na s'ya sa akin, nakita ko pa ang orasan... 4:45 na.

"hon, mag aayos na ako... malapit ng mag 5..." sabi ko sa kanya.

bumagong s'ya non ng walang sinasabi. ako naman bumaba ako para ayusin ang gamit ko at ang sarili ko. Sumunod s'ya sa akin, sabay bukas ng component. Pinatugtog n'ya yung flightless bird, american mouth ng iron & wine. Ito yung kantang pinatugtog sa Twilight, ito yung ending song nila ni Edward at ni Bella.

"hon, halika..." tawag n'ya sa akin

pagkalapit ko sa kanya, saka n'ya ako niyakap. Ahmm.. to make it short, sinayaw n'ya na ako. Then... time's up! 5 pm na... i got to go..

Memorable ang week na yun, kahit paulit-ulit lang ang ginagawa namin. Memorable ang paghugas ng pinggan, pagligpit ng hinigaan, paghain sa lamesa at ang pagsayaw n'ya sa saliw ng flightless bird, american mouth. Memorable, memorable. Sa tuwing napunta ako sa kanila, kahit buong araw pa akong nandon sa kanila, it will always end at 5pm. Laging ala-singko ng hapon, laging dapit-hapon.

bakit nga ba ala-singko? alamin n'yo na lang kung bakit. Basta ako, sa bawat araw na kasama ko s'ya, sa oras na ito natatapos ang masayang araw ng buhay ko ^^

LET THE BATTLE BEGIN!

2009-03-16T03:44:00.000-07:00

I've done with my minor projects. Speech and Legislative Prerogative report. Na-deliver ko naman ng matino si Speech (na lumayo sa topic ng iba! Banas...) at hindi ko naman na i-report yung L.P. ko (nawili yata yung prof namin sa bakasyon!). Ang problema, may tatlong MAJOR projects akong naiwan. MAdali lang yung isa, screenwriting. Story adaptation mula sa book. Hindi sa pagmamayabang, hasa ako dito - pero hindi bihasa. Anyway, sa dalawa pang natitirang major projects eh wala pa akong nasisimula. Sa Advertising kasi, kailangan kong gumawa ng defense, at sa Journalism naman (as an over-all-in-charge! Banas...), eh kailangan kong maghanap ng bonggang bonggang mga priting press.

Meron sa amin, sa school ba... pero mamamahalan ka ng bonggang bongga sa kanila at mamumuti ang mata dahil sa tagal ng printing. Medyo choosy din tong nilapitan kong printing press, kasi kailangan maramihan ang ipa-paprint mo. So, no choice ako... magtatawag ako ngayon ng mga printing press. Wala pa akong nauumpisahan sa dalawang ito, at ang masama nito... MAJOR SUBJECTS ko ang mga ito. Isa pa pala, THIS THURSDAY NA ANG PASAHAN. Gahol na gahol na nga sa oras, nagawa ko pang mag blog! Bakit? Wala lang... Hehehehehe...

Commercial: Meron pa pala akong battle dito sa bahay - out of school na. Nagbalik ang mom ni scholar sa amin. Pinabalik s'ya, dahil mas gusto ng masa ang kanyang luto at pwedeng i-afford. Haaaayyy... habang nakain ako kanina, napaisip ako sa sinabi ng nanay ko. "Kapag nandito ang aswang, kailangan nandito ang mga bantay." So naisip ko, para pala akong isang buntis. At kung ano'ng laman ng chan ko ay paniguradong hinahangad ng dalawang party - ang aswang at ang bantay. And what's inside my tummy? Syempre, FUTURE KO!

Isa . . . Dalawa . . . Tatlo . . . TIME'S UP!

LET THE BATTLE BEGIN!!!!!

my work is done

2009-03-13T07:36:00.001-07:00

kasama ko s'ya kanina lang. pina-alam ako ni rona sa bahay, pero tumakas ako sa kanya at pumunta sa kanila. Dinala ko yung ibibigay ko ke mitch na anklet. babalik na kasi s'ya ng cebu, nanghingi kasi yun ng remembrance. buti na nga lang at madami akong gawang handicrafts sa bahay. naipon ko ba...

pumunta ako sa kanila, halatang hindi naligo ng dalawang araw. Kasi yung suot n'ya nung wednesday, suot n'ya pa din nung friday. Tinamad na namang maligo. So, ayon... pumunta nga ako sa kanila. Actually, unexpected yun, kasi hindi naman ako nagpaalam sa kanya na magkikita kami nung araw na yon. Isa pa, gusto ko talaga s'yang sorpresahin eh... parang may nag uudyok sa akin na hulihin s'ya. Kaso hindi ko alam kung nasa isip ko lang ba yung mga yun, o hindi ko lang talaga s'ya mahuli?

Pumunta ako sa bahay nila. Ewan ko lang hah, feel na feel ko yung porma ko nong araw na yun. Bumalik yung porma ko no'ng hindi pa uso ang skinny jeans. Feel na feel ko ang porma ko no'n. Feeling ko maangas ako sa porma ko. hahahahaha... Pero anyway, bago kami magkalambingan ng tuluyan ni scholar, eh nagbayad pa kami ng kuryente sa meralco. Atlis nalaman ko na kung saan magbabayad ng kuryente. Hehehehehehe... tapos dumirecho kami ng SM. Wala nga akong ginastos eh, kasi naman, ang dala ko lang is pamasahe. Hahahahahaha XD. tapos wala naman kaming ginawa sa SM, nag laro lang naman s'ya. Kaso bigla na lang s'yang lumabas sa quantum, may nakita daw s'yang di kanais-nais na tao. Ex n'ya daw. Hindi ko naman pinapakwento sa kanya, pero kinuwento n'ya naman. Sabi nia, yung ex nia na daw yun is nakipag break for her besfren's sake. Nag break kasi yung besfren n'ya at yung BF nung besfren n'ya. So ang gusto yatang mangyari ni besfren is wala ding BF yung besfren nia, so nakipag break yung girl ke scholar. Hmmm... hindi ako naniwala sa kwento n'ya. Hindi s'ya big deal sa akin. Hindi ko na lang inusisa at pinabayaan ko lang. Isa pa, isa lang ang mission ko nung araw na yon. Ang iwang naka ngiti at masaya si scholar, give him my gift to him, tapos hindi na lang ako magpaparamdam sa kanya.

Habang nag aayos s'ya sa sarili n'ya (paalis pa lang kami nito papuntang meralco), eh hindi na s'ya mapakali. Natataranta s'ya ng di mo mawari. Siguro dahil dumating ako sa kanila at makakasama n'ya pa. I don't care at all, basta ang akin lang... tapusin ko ang dapat kong tapusin. Okay naman kami, maayos naman kaming naghiwalay... i left him a handkerchief. Bigay ko sa kanya. Sinadya ko. Wala lang... may kasabihan kasi na iiyak ang taong napagbigyan ng panyo. Gusto kong umiyak si Scholar sa akin, kaya ko s'ya binigyan ng gano'n. I wonder pa nga kung magiging epektib ba yun, kasi sinadya ko eh. So ayon.

Nang makauwi kami, nagkaron muna ng konting kwentuhan, hanggang sa may dumating na bisita. Si ate lala pumunta king scholar para sabihin ang simpleng balita. Na pinapabalik na nga ni mama yung mom ni scholar sa amin. Well, actually nasabi ko na yun sa kanya. Ang kaso, matigas n'yang sagot sa aking is... "hindi ako babalik don. Kahit magutom ako." Buti na lang at understanding akong tao, kasi baka kainin n'ya ang sinabi n'ya. Mahirap ang trabaho ngayon, kaya sa tingin ko, dapat n'yang tanggapin ang offer. Hindi naman mahirap ang kundisyon eh, basta hindi kami mag-uusap or hindi kami magkakaron ng contact. Yun lang.

So, ito na ang siste. Nagkalambingan naman kami lahat-lahat. Pero bago yun pinatay muna namin ang isa't isa sa kiliti, which is for the first time is ginawa namin yun. Siguro masyado lang s'yang naging masaya, dahil unexpected ang pagpunta ko sa kanila. Sabi ko nga sa kanya magkikita pa din kami. Kasi kelan lang nagdrama ang kumag sa akin. Nalulungkot daw s'ya, kesyo hindi n'ya alam kung kailan ulit kami magkikita. Labo nga eh. Bayaan ko na lang.

nang matapos ang lambingan namin, i held his hand... murmuring something: "hon, tapos na ang trabaho ko sa'yo." Siguro yung trabaho ko naman ang iintindihin ko. Sabi ko nga sa kanya dati, kung maghihiwalay kami, ayokong manggaling sa kanya. Ayoko din s'yang iwan that time kasi puro problema s'ya, kelangan n'ya ng susuporta sa kanya. So ngayong wala na s'yang problema sa buhay at clear na ang mind n'ya, pwede ko na s'yang iwan. Ang akin naman ang dapat kong intindihin. At kapag inintindi ko pa s'ya, baka hindi ko na magawa ang trabaho ko bilang estudyante. Iba na din ang sitwasyon, kasi feel ko hindi n'ya ako bibitawan. Pero may feeling naman ako na pwede s'yang magloko. If ever na magloko s'ya, sana naman ayusin n'ya... dahil ayoko ng niloloko ako. Iba na ang sitwasyon, dapat ako na ang gumawa ng way para mawalan na ako ng koneksyon sa kanya.

Nang makasakay kami ng trayk, nakatingin lang ako sa kanya. Iniisip ko na tapos na ako sa kanya. Napangiti ako ng maisip ko ito, pero deep inside inaamin ko na hindi pa din ako tapos sa kanya. Dahil ako na naman ang gumagawa ng desisyon na dapat ay alam n'ya. Haaaayyyy... sana talaga tapos na ako sa kanya. Sulitin ko muna ang one week, then i'm totally done. My work is done

takot...

2009-03-11T08:00:00.000-07:00

Kasama ko lang kanina si Scholar. Pumunta kami sa school n'ya para magpa-clearance. Bonggang bongga naman ang sinakyan namin, at nakakangarag. Nakarating naman kami ng matiwasay do'n, nakakainis lang kasi ang ganda ng get-up ko. PE uniform! Badtrip.

Wednesday, wash day nila yun. So, mostly ang mga estudyante do'n eh kuntodo porma. Ako lang ang hindi. Una, hindi ako taga-don, kaya okay lang. Pangalawa, hindi ako prepared. Third, nanghihinyang ako kung bakit hindi ako pumorma, sayang! Pucha, sana nakapasok ako don. Madaling madali lang ang makapasok sa kanila, kasi no ID is required.

commercial: walangya!!! nanghihinayang talaga ako kung bakit hindi ko naisipang pumorma... kainis naman!!!! eh di sana nakapasok ako sa school na yun! nakita ko sana kung sino yung mga nalandi sa kanya don. Badtrip.

so, okay naman. Nakapagpa pirma naman s'ya at lumabas-labas pa s'ya para lang yata siguruhin na hindi ako naglalagalag sa lugar na yun. Takot yatang maligaw ako o kaya may makakita sa akin na gwapo at itanan na lang akong bigla.

Well, speaking of the school. Here's my description:
> nasa likod s'ya ng Pasay City Hall
> katapat (sa gilid) ang Pasay City Police Headquarters
> likod no'n Pasay City Jail
> tapat naman ng mismong school eh sari-saring establishamento. (salon, canteen, barber shop)

Hindi ko kasi s'ya nalibot masyado, dahil sa porma ko nga na nakapang PE (PEHM IV pa ang nasa likod, highschool?!) So, hindi ko nakita ang entrance ng school na yun. (which is talagang pinanghihinayangan ko ng todong-todo) Pansin ko din ang mga estudyante do'n. Basta lang ang makaporma. I mean, hindi man lang nag-iisip kung bagay ba ang suot nila sa kanila or what. May maporma, tamang porma at hindi malaman kung porma ba s'ya.

Unang pumasok sa utak ko nung nakita ko yung school na yun, "nakakita na ako ng college school na pang masa". First time ko ang makakita ng gano'n. Kahit gusto kong mag enjoy, hindi ko na nagawa kasi nga dahil sa suot ko nung araw na yun. Pero sige! okay lang... tira! Umaasa ako na makikita ko yung kakilala ko don na si Rachelle T. Pero imposible ko s'yang makita don, dahil hindi naman ako nakakapaglibot don di'ba? So, ayon. Buti na lang at mabilis kumilos si Scholar, dahil sa totoo lang ayokong maghintay ng bonggang bongga don. Lalo na't na-o-o.p. ako sa mga nag uusap don. Hahahahahahah.

Grabe, natuwa akong kasama si scholar. Sobra! Naghamunan kami na maglakad hanggang baclaran, tapos ako pa ang hinamon n'ya! Lakaran lang pala eh. Hooooo... sisiw! So, nilakad namin mula pasay hanggang baclaran. Hindi naman ako nakadama ng pagod, kasi naman kasama ko s'ya at nag aasaran kami sa daan. Para kaming mga kumag (s'ya lang!) kasi kung saan-saan ang topic namin, pero iisa lang ang pinapatunguhan. So nakaabot kami ng baclaran, actually wala pa akong clue na baclaran na yun. Nagulat kasi ako sa lugar, LUMUWAG s'ya. Nagbabalak pa naman ako na dalhin yung mga tropa-tropa ko para don sila mamili, yun pala baclaran na yun! Sa totoo lang, na amaze ako sa itsura, at sa sobrang amazement, eh nagawa pa akong yayain na magsimba. So dumirecho kami sa simbahan. Dumaan kami kung saan kami madalas mamili o dumaan ng mga tropa ko. Nung highschool hanggang ngayon.

Sakto, pagdating namin don nagmimisa na. Marami-rami din akong nakitang tao don na nakikinig. Alam ko yun, dahil hindi naman ako nakikinig eh... si Scholar nga tingin lang ng tingin sa akin. Halatang hindi ako interesado. Ang pumukaw ng tingin ko eh yung mga taong nagnonobena at yung mga nakaluhod na lumalapit sa altar. Nakalimutan ko ang tawag don eh, basta sila na yun! So, mga 10 minutes din kaming nakatayo don. Nagulat nga sa akin yung kasama ko, kasi nung nag umpisa ng magsalita yung pari nakisagot, "at sumainyo rin". Alam ko naman daw pala... pero hindi ko na ginawa yung ginawa nila - sign of the cross. Tapos, na bore na ako, hindi na din ako okay non... kasi yung ambiance hindi ko carry. Parang na-O.P. ako, tapos ang lakas ng agos ng dugo ko. So umalis na kami sa simbahan.

Habang nasa sasakyan kami, na-open n'ya sa akin na pinakaba ko daw s'ya. Pero imposible naman daw, nagkakaro'n ako ng pimples at hindi pa ako dinadatnan (symptoms ng preggy kasi yun). Sabi ko naman sa kanya, meron na nga ako. Kahapon lang (tuesday), tapos ayaw pang maniwala sa akin (remember yung habang nasa daan kami at nag-aasaran scenario? dito nag umpisa yun). Bongga pa yung pagkasabi n'ya sa akin na wag ko daw s'yang paglolokohin. Pinipilit pa ako kung sure ako kung meron ako. Bastrip. Ayaw maniwala sa akin!? Hahahahahaha... badtrip talaga. So ayon, sabi nga n'ya na kinabahan s'ya pero imposible. Kasi protected nga naman s'ya, tapos mabubuntis ako, imposible nga naman talaga yun! So, ayon... kinabahan galore s'ya.

Minsan, naitanong non sa akin if kung tanggap ko ba na kung s'ya yung daddy ng magiging baby ko. Alangan naman na sabihin ko na AYOKO di'ba, malamang ang isasagot ko is yung gusto n'yang marinig. Kasi naman, s'ya ang may gawa tapos ako si gaga aayaw? talo ako non men. So ayon. Naging panatag naman ang loob n'ya in the end, kasi alam n'yang safe ako... lalo na s'ya.

Ang prob? HINDI S'YA MAKA-SCORE SA AKIN!!!!

transferring. . .

2009-03-11T07:57:00.000-07:00

You know what I hate about transferring schools? It’s about the new environment and new adjustments. I really hate it, because once I got used of it… I got to love it then it will simply fade away to thin air once I transfer again. I hate transferring because I will face the boring and loner life again. Did I mention that I always become alone once I didn’t like or didn’t know the surroundings? I felt like, it’s better to be alone than to be with someone or everybody because I feel safe.

I’m talking about transferring because I had a feeling that I might transfer to another school. You know, to stay away from scholar and from that horrible school. But honestly, I don’t want to transfer. It’s not just about staying away from scholar but I don’t want to be away from the environment that I get used to. I don’t want to adjust again and to be left alone or left someone alone. It feels like burden to me. I don’t want to pass this lonesome days again just because of transferring to another school. I just can’t leave the life that I used to mingle with.

Ayokong talagang lumipat ng school. Ayoko talagang iwanan ang mga kaibigan ko, at ayokong mapalayo kay Scholar. Kapag naiisip ko yun, nasasaktan ako at nalulungkot. Hindi ako makapag concentrate ng mabuti sa ginagawa ko, hindi ko alam kung ano’ng gagawin ko. Lalo na’t dalawang buwan kaming hindi kami magkikita ni scholar. Hindi ko alam kung ano’ng pwede n’yang gawin. Wala pa naman akong tiwala sa kanya, dahil kahit ano’ng oras pwede s’yang mambabae. Nasasaktan talaga ko. Natatakot. Hindi ako masaya sa pwedeng mangyari. Hindi ko gusto yung plano na yun. Alam ko kasi yung pakiramdam ng mag-isa, magmumukha na naman akong alien.

Ayoko talagang lumipat ng school. Ayoko talaga… =(

back to the past

2009-03-11T07:52:00.001-07:00

Kailangan ko ng OTR. For evaluation lang naman yun, pero hindi ko naman alam kung bakit ko kailangan pahirapan ang sarili ko. Kailangan ko pa pala ng Form 137. Nakakainis. So it means, babalik na naman ako sa school na ‘yun, good thing at dalawang school lang ang iniikutan ko. Ang problema lang is, yung distansya.

Ang balak ko talaga sa araw na iyon (March 09, Monday) is ibigay ang letter sa registrar at libutin ang buong building na ‘yun kung may makaksalubong akong mga kakilala, pero dahil sa tanghali na (daw – sabi ni Scholar), eh iniba ko na lang bigla ang plano ko. Pag kabigay ng letter, sibat na kaagad ako at direcho sa kanila. Ang nangyari, pag abot ko ng letter sa registrar… naghintay pa ako sa mabagal na kumilos na attendant do’n. Tapos, pagkababa ko… sakto ko namang nakita si MJ Nadal. Yung muntik ko ng maging crush ba. At dahil sa sobrang excitement, nakipag kamustahan pa ako sa kanya. Sinuyod naming ang 7th floor (building), cafeteria at ang select. Pinaalala n’ya pala sa akin na mag-facebook na lang daw ako, dahil halos lahat sila ay hindi na nagfe-friendster. Bitter.

So, sinamahan ko si MJ sa paghahagilap ng mga kasama n’ya. Habang naghahagilapan kami, napatanong na din ako sa kanya kung kamusta na sila ni Noemi. Halatang wala na akong balit sa kanila masyado, dahil ang sagot sa akin ni gagu is… “Hah, kami ni Noemi? Bakit ako ang tinatanong mo? May issue ba kami?” Hindi ko na lang s’ya ulit tinanong. Nawalan na ako sa mood na mag entertain. Tsaka, kahit na nakita ko s’ya… normal na lang din ang lahat. Parang dati pinagsisisihan ko na hindi ko s’ya naging ka-close, pero no’ng nasa harapan ko na s’ya… wala na. Hindi ko na feel yung panghihinayang na yun.

So, pagdating namin sa select, nakita ko yung dalawang kumag – sila nico at tj. Nagbago ang mukha ni nico, pero hindi ang ugali. Nagbago ang ichura nit j, pero hindi aang ugali. Nagbago ang buhok ni mj (humaba lalo s’ya), pero hindi ang ugali. Ako lang yata ang nagbago ang ugali. Hindi ko na kasi sila nakakasama kaya hindi ko na alam kung ano’ng nililiko ng mga isip nila. Hindi na din ako nagtagal sa kanila, dahil talagang nagmamadali ako. Hindi dahil sa may klase ako or something, kungdi magagalit sa akin si Scholar. Naka-schedule kasi ang oras ko no'n. Naka-budget. Planado. So hindi ako dapat magsayang ng oras.

adik

2009-03-07T07:57:00.000-08:00

sa totoo lang, hindi ko alam kung ano'ng gusto kong gawin sa harap ng computer.

Una, maghahanap ako ng video footage ng Parañaque shootout...
tapos mapupunta sa article ng Parañaque shootout...
tapos mapupunta sa google, magse-search ng:
> Harold Jaudines
> Jacklyn Llobrera
> Pamantasan ng Lungsod ng Pasay
> Bob Ong images
> Bobongpinoy website...
hanggang sa napunta na ako sa paggawa ng blog. Hindi ko malaman kung ano'ng gagawin ko sa harap ng computer! Suko na ako sa kaka-search. Nakakaloko na... hahahaaayyyy...

Bangag na ako. Ang dami kasing napasok sa kokote ko ngayon. Ngayon pang dalawang week na lang at pasahan na ng major projects namin. Ngayon pang, isang linggo na lang at final exams na namin!!! naknangtinola talaga. Sasabaw na naman ako nito eh... haaayyy... makatulog na nga lang muna

my type of girls

2009-03-06T07:41:00.000-08:00

Hindi masama ang magkaro'n ng crush. Paghanga lang naman yun di'ba? So, hindi masama. At dahil na-share ko na ang mga naging guys (and feeling guy) sa buhay ko, share ko naman yung mga girls na naging parte or ginawa kong parte sa buhay ko.

Una sa lahat ay ang aking present crush na si Yhen.

Her real name is Zharen Aurellano, pero Yhen ang tawag ko sa kanya, kasi yun daw ang nickname n'ya. Actually, matagal ko na s'yang fancy-fancy, pero simula nung malaman kong may kahawig s'ya, don ko na talaga s'ya pinansin-pansin. Kasi naman eh! Hahahahah, she looked like the ex of my scholar, pero dahil nalaman ko kung sino talaga yung ex na yun, binawi ko na yun! Pero sa totoo lang, kamukha n'ya talaga si Carlene Aguilar. And yes, gusto ko si Carlene no! Ganda non eh... nagagandahan ako sa kanya, syempre pati na rin kay Yhen :">

The next stop: si Ate Dey

kanina ko lang nalaman yung name n'ya (actually nick n'ya lang yun). Dahil sa kanya, bigla akong na conscious sa kanya, kasi binati ba naman ako. "Bakit ka nagpaputol ng buhok? Ang ganda pa naman ng buhok mo." Malay ko bang nakilala n'ya ako!? At malay ko bang napapansin n'ya ako do'n. Hahahaahhaah, actually, she reminded me of Niezel (pero mamaya na s'ya, nasa list din naman s'ya eh). Yung tingin n'ya kasi eh, parang laging tinatamad at inaantok, pero attentive naman s'ya, lalo na kapag rush hour na sa station nila. Nagta-trabaho pala s'ya sa isang Mercury Drugstore. Hindi ko na lang sasabihin kung sa'n s'ya naka-duty, kasi baka may makakilala sa kanya, malaman pa nung nagbasang yun na taga-Evacom, Parañaque ako.

Third, si Niezel.

Una ko s'yang napansin nung 2nd year highschool ako. Gusto ko s'yang maglaro ng volleyball at kung paano s'ya mag serve. Lamo bakit?! Kasi kada serve n'ya, sa akin napupunta, masaya at gusto ko yun, kasi nasasalo ko s'ya (not literally). I like her, kasi matalino s'ya. Ika nga sa list ni Bob Ong sa mga estudyante, isa s'yang Anak ni J. Rizal, kasi straight A student s'ya at may time pa para sa extra-curricular activities. May time din gumimik at makipag bonding sa mga kaibigan.

Fourth, Vanessa Kagawan.

I like her, kasi napaka simple n'ya at napaka-down to earth. Gustong-gusto ko pa naman yung ugaling gano'n. I mean, yung gano'ng ugali. I met her when I was in third year. Muntik na akong magpa-convert ng gender dahil muntik ko na din s'yang ligawan. S'ya yung una kong binigyan ng rose, at white pa! Wala lang, trip ko lang kasi s'yang bigyan, naging part s'ya ng tropa-tropa namin dati. Ngayon, magka schoolamte kami, pero halos hindi na nagpapansinan. Kasi nagkakahiyaan na siguro.

Pang-lima, Julie Ann *hindi ko alam surname nia* a.k.a. Tata

i like this girl. sobra! as in, easy-going at talagang may inner beauty! gustong-gusto ko s'ya. hindi s'ya kagandahan, pero yung kasimplehan n'ya ang nagbu-boost ng talagang kagandahan n'ya. sobrang bait n'ya... wala akong masabi. she's my childhood friend, sa sobrang tagal naming hindi nagsama medyo na ilang ako sa kanya nung nagsama ulit kami. Haaayyy... i miss her company. simpleng laitera din yun eh. simpleng madaldal at enjoy kasama...

Madami pa akong list na'n, pero sa ngayon ito muna ang ibibigay ko. Pumasok lang naman itong idea kong ito ng pansinin ako ni Ate Dey. Naalala ko lang si Niezel do'n tsaka si Yhen (na madalas ko nakikita sa school at kadaldalan). Hehehehe.. minsan tuloy naisip ko, ang sarap maging lalake. You can make ligaw to the girls na gusto mo, lalo na si Yhen! Ang swerte ng guy na magiging ka-On n'ya. Malas ko lang kasi hindi ako yun! Y_Y Hahahahahahahah XD sayang, wala akong picture ni ate dey ^-^

Stupidity in Love

2009-03-02T01:59:00.000-08:00

Hindi ko gawain ito, pero dahil wala naman akong makitang dahilan para hindi gawin ito, eh di gagawin ko na din. Hilig ko na din ang magkwento, eh di itodo ko na. Let’s countdown kung nakailan na ba ako, dahil kung tutuusin, hindi ko din alam kung naka-ilan na ba ako. Dahil hindi naman ako nagbibilang talaga.

Unsuccessful Love

Andrew
Klasmeyt ko nung 3rd year highschool. Hindi naman magiging kami kung hindi naman ako nagpakita ng motibo. Mababaw lang naman ang binigay kong mga ‘hints’, kinagat n’ya lang.

Una s’ya sa lahat ng matino. Actually, may nauna pa sa kanya, kaso hindi naman matino, kaya s’ya na ang inuna ko. Pero that doesn’t mean na kahit s’ya ang nauna eh s’ya ang una kong BF. Nope! Hindi ko matatanggap yun! Hehehehehe…

On and off ang relasyon namin. Una, dahil magulo ang utak ko at pangalawa, impluwensya na rin ng kaibigan. Kahit hindi naging successful ang love story ng buhay namin, hindi pa din kami talo – lalo na ako! Magkaibigan kaming dalawa, as in! Pag nakikita ko s’ya, wala akong nararamdamang sakit or something sa kanya. Kaibigan talaga ang tingin ko sa kanya, kahit nung kami pa, hindi ko man lang nasabi sa kanya na tunay ang pagmamahal ko sa kanya. Paano nga naman magiging totoo, eh may GF pa s’ya sa kanila. Siguro instinct na ang nagsabi sa akin na hindi ko dapat s’ya mahalin. Well, thankful naman ako, dahil hindi ko talaga s’ya nagawang mahalin.

Theme Song: Cool by Gwen Stefani. Meaning, kahit ano’ng nangyari sa aming dalawa, we ended up friends. We are ‘cool’!

Number: 22

Raymond
Second one! At ang masasabi ko talagang guy na UNANG MINAHAL ko. Nakatanggap din ako sa kanya ng UNANG VALENTINES CARD! Unang intimate kiss at unang sakit sa puso. It took 2 weeks, 3 months at pang da-down ng mga kaibigan, bago ako naka get over sa kanya. Wala akong pinagsisihan sa pagtanggap at pagmamahal sa kanya ng 101%. Ang pinagsisihan ko lang sa kanya, eh yung hindi ko s’ya iningatan. Nasaktan ako ng todo sa kanya, na halos isumpa ko na ang buhay 3rd year highshool ko no’n. Kahit naman ngayon, sinumpa ko na ang buhay 3rd year ko, at pilit ko ng binura sa utak ko yun. Well, partly nabura ko na s’ya… partly, hindi kaya… it still lingers.

Tulad nung nauna, on and off ang relasyon namin. Pero worst ito, s’ya ang nakipagbreak sa akin. Dahilan n’ya… nasasaktan na kasi ako. Nasasaktan na ako dahil sa kagagagawan n’ya. Atlis, inamin n’ya ang pagkakamali n’ya… at alam ko na minahal n’ya din ako. Kasi ayaw n’ya akong masaktan, kaya pinakawalan n’ya ako.

Theme Song: On bended knees by Boys II Men. Ewan ko kung bakit ito yung theme song, pero nung unang break up namin, ng marinig ko itong kinanta sa akin… unexpected, napaiyak ako. Tinamaan ako sa kantang ito for short.

Number: 20

Randhel
Naka-ilang fling na ako bago ko s’ya nakilala. Minahal ko s’ya pero hindi ako nasaktan ng magkahiwalay na kami. Masaya akong kasama s’ya at kumportableng kumportable ako sa kanya. Kahit hindi ko gamay ang ugali nya, masaya ako sa kanya. Sa kanya ko natutong respetuhing muli ang aking sarili at mahalin (na nasira nung 3rd year ako). Kumbaga, s’ya ang nagbangon muli sa akin, he’s a friend and also my (ex-forbidden) boyfriend. S’ya din ang dahilan kung bakit ko tuluyang nakalimutan si Angelo (na nasa crashing-crush list).

Pero tulad nga ng sinabi ko, forbidden s’ya. Hindi pwedeng maging kami at hindi pwedeng kami ang magkatuluyan. Alam ko sa sarili ko na hindi pwedeng maging kami – dikta ng isip. Pero iba ang sigaw ng puso. Ang alam ko, mahal ko s’ya, pero hanggang do’n na lang s’ya, iniwan n’ya na din ako. Never kaming nag-away or nagtampuhan, masaya kami lagi. Pero may thrill pa rin ang relasyon namin, dahil anytime PWEDE kaming matakot. Oras-oras laging may kaba sa aming dibdib. Hindi kasi kami pwedeng mahuli, tagong-tago ang relasyon namin, na umabot lang ng apat na buwan.

Theme Song: Ikaw Lamang by Silent Sanctuary. S’ya lamang ang aking inaasam. Technically hindi s’ya mismo… kungdi yung qualities na nahanap ko sa kanya. Qualities na minahal ko at tinanggap ko ng buong-buo.

Number: 6

Fling-flings

Ang mga kalalakihang nagfeeling na naging kami, pero wala lang sa akin! Hahahahahaha…

Mark a.k.a. 2-D
S’ya ang una kong naging BF, at unang naging besfren na lalake. Well, hindi naman magiging kami kung hindi n’ya ako ginawang tulay sa nililigawan n’ya. Kaya naniniwala ako sa kasabihang “bridge can be the owner”. Ganda pa nga tawag no’n sa akin, “best friend”.

Sa totoo lang, hindi ko naman expected na magiging kami ng kumag na ‘yon, ang alam ko lang, gusto s’ya ng nanay ko. Kapag hinahanap nga ako no’n sa nanay ko,, ngingiti lang ang nanay ko at sasabihin na nasa school ako. S’ya ang kauna-unahang guy na nagustuhan ng nanay ko na pwede kong maging kasa-kasama o tropa-tropa. Ang memorable sa kanya eh nung pinakealamanan ko yung kuko ko, tapos nagdugo. Inis s’ya non, kasi bakit ko daw pinapaki-alamanan yun. Nilabas n’ya talaga yung panyo n’ya at pinunasan yung dugo sa daliri ko… Hehehe, ako? Ayon! Speechless.

Sa ngayon, nagkikita pa kami. Nagta-trabaho na kasi s’ya, at yung working place n’ya eh malapit lang sa amin. Kaya nagkikita kami at nagkakabatian. Nakita ko na din ang GF n’ya, pero wala lang sa akin. Nakangiti pa nga ako sa kanya ng makita ko silang dalawa… wala man lang akong naramdaman sa kanilang dalawa. As in wala. Kaya unang BF, unang FLING!

Theme Song: WALA! Dahil s’ya ang una kong BF, hindi uso sa akin ang theme song. Kaya kahit ngayon, kahit ano’ng isip ko… wala akong maisip na kanta para sa kanya.

Number: 15

Alden
Ito ang guy na kinontrata ko lang. Na cute-an kasi ako sa kanya, kaya kinontrata ko ng isang gabi eh kami, pero bukas break na kami. Okay di’ba? Kaya siguro ako nito pinatulan dahil lasing na at may sakit pang autism! Hahahahahaha…

Theme Song: Iris by Googoo Dolls. Kinanta n’ya kasi ito sa akin, pinapasikat n’ya kasi boses n’ya. Ang prob, hindi ako na-impress

Number: 10

Jaemar
Sa totoo lang, ayoko s’yang isama sa listahan dahil pinagsisisihan ko talaga na naging kami. Nakakainis!!! Kababata ko itong timang na ito, ka-choir dati at kaklase no’ng elementary kami. Pero hindi ko naman akalain na magkikita pa kami nito sa isang school at magiging kami, pero alang-alang sa blog na ito, isinama ko na s’ya.

Minahal n’ya daw ako, pero feel ko na hindi gano’n kalalim yun. Hindi nga kami nagtagal ng isang linggo, dahil hindi ko din na take ang ichura n’ya at ugali n’ya. Kaya nakipag break ako. Badtrip!

Theme Song: Wala din. Wala eh… hindi ko feel!

Number: 2

Aiguel
Isang pet groomer sa may Pasig. Nakipag break ako sa mismong araw ng 1st monthsary namin. Okay naman s’ya, ang kaso hindi ko ma-take ang ugali n’yang PDA. Habang patagal ng patagal, hindi ko na nakayanan. Kaya nakipag break na ako. Nasaktan ko s’ya, aminado ako… pero ano’ng magagawa n’ya, eh sa ayoko sa kanya?! Ayoko pala sa kanya.

Balita ko nga hinahanap pa ako eh, pasensya s’ya… wala na akong balak magbalik sa Pasig. Sila na lang!

Theme Song: Wala. Wala talaga akong theme song pagdating sa fling no?!

Number: 26

RJ

Ang pagiging 'kami' is talagang for fun lang. S'ya yung sumunod kay Randhel. Pinatulan ko kasi alam kong may gusto s'ya sa akin. Tulad ng ibang fling-fling ko, hindi naman kami umabot ng isang linggo. Hindi ko talaga s'ya gusto, ang akin lang... try ko lang s'ya kung kaya n'yang gawan ng paraan ang pangungulila ko kay Randhel non. Eh hindi naman... kaya wala din. Wala s'yang kwenta sa totoo lang.

Number: wala. biglaan eh
Jerome

Naging kami kasi... ahmmm... dahil nanligaw s'ya sa akin? Or dahil pinasa ako ni Mariz sa kanya? ewan ko ba kung bakit ako niligawan ng kumag na ito. Pero isa din akong timang kung bakit ko s'ya sinagot. Sa text lang naging kami... sa text lang din kami nag break. Nagkikita naman kami, kaso hectic mga schedule eh (buti na lang), kaya hindi kami nagkikita masyado. Ang tanging memorable sa akin sa kanya is yung nilibre n'ya ako ng pagkain at ang ulam ay bopis! Good thing magkaibigan pa din kami katulad nung 'Andrew'. Hindi na kami nagkikita pero nagkakachat kami kung minsan. Balita ko nga balak akong imbitahan sa inuman nila... hindi naman ako pwede kahit gusto ko silang makasama.

Okay na kaming magkaibigan. Gano'n pa din ang tawagan namin - 'dhie' ang tawag ko sa kanya, 'mhie' ang tawag n'ya sa akin. Wag nga lang kaming haharap sa gf n'ya at bf ko, goodluck na lang sa amin!

Number: 23

Masugid na Manliligaw na Hindi ko Pinansin

Ito yung mga manliligaw ko na hindi ko talaga pinansin. Hindi ko kasi ma-imagine na sila ang magiging BF ko eh, kaya I turned them down. Wag n’yo ng hanapan ng theme song itong mga ‘to, dahil sila ang nagbigay sa akin ng theme song. Isa lang pala sa kanila.

Lei
Hindi ko talaga alam kung naging kami ba nito, hindi ako sigurado kaya nilagay ko s’ya dito. Ayos s’yang manligaw sa telepono at letters, pero torpe ito pag kaharap ko na. Dito ako nadya-dyahe sa mga lalake, ayoko kasi sa lahat ako yung nagawa ng way para magkalapit kami at ayaw na ayaw ko na may escort pang kasama. Kung mag uusap kaming dalawa, eh di kami lang! Arte-arte… Nahihiya pa kasi sa akin eh!! Parang timang lang…

Theme Song: Hindi naman n’ya ako kinantahan or binigyan ng kanta… kaya walang theme song

Sylvester
Dati naming computer graphic artist. May trabaho na at kung tutuusin, mature na… pero ang ugali sa trabaho eh pang estudyante. Papasok lang kapag trip pumasok.

Nung nasa amin pa s’ya, pansin ko na talaga ang pagiging close n’ya sa akin, pero wala naman yun sa akin. Hanggang sa nag resign s’ya at naka chat ko pa! Inamin n’ya ang nararamdaman n’ya sa akin, ganito ganyan. So nag try ako na pagbigyan s’ya… pero hindi talaga eh. Hindi kinaya. Na-feel ko ang KUYA sa kanya, pero hind ang feeling ng BF.

Hanggang ngayon, feel kong may pagtingin pa s’ya sa akin, hindi tulad nung nauna na naka-ilang GF na. Hindi pa yata ito nakakapag move on eh…

Theme song n’ya sa akin: 1st – bizarre love triangle by Frente. 2nd – thunder – boys like girls. At ang pinakahuli, tonight – FM Static.

Same One

Oo, dumaan din ako sa same sex relationship. Pero for experience lang yan… hindi ko yun sineryoso.

Cleng-cleng
Unang tibo na dumaan sa akin. Cute s’ya, funny at masarap kasama. Caring at talagang isang kaibigan. Naging kami, pero I broke up with her… hindi kami umabot ng isang buwan, dahil nandiri ako sa sarili ko…

Number: 4

Janine
Another one, pero ito nanligaw lang. Pinatigil ko s’ya, although gusto ko din s’ya. Nanligaw s’ya sa akin, pero hanggang do’n lang yun… kasi ayoko na yung feeling na mandiri sa sarili. Hahahahaha…

Crashing-crush

Ito yung mga guy na naging crush ko na nag-feeling ako na mahal ko! Hahahahaha…

Daryll
Hindi ko s’ya mapapansin kung hindi nauso ang Frog Prince… si Tanggo. Alam n’ya na crush ko s’ya… dahil ako rin ang may kasalanan. Okay lang. Wala naman akong pinagsisihan na naging crush ko s’ya. Ang pinagsisihan ko lang eh nung 3rd year ulit ako. Kaklase ko kasi s’ya non, at nang makita ko nga s’ya, ang unang pumasok sa utak ko no’n eh “sino naman kaya ang magkakaro’n ng gusto ditto, eh hindi naman maayos ang itsura?” Pero kinain ko din yang sinabi ko ng makitang kong nag improve ang itsura n’ya, ang masama pa… naging ka-choir ko s’ya nung high school ako. Haay… pero hanggang don na lang yun! Maraming memories, pero hindi na dapat balikan.

Angelo
Obsess ako sa guy na ito, na kinainisan na ng mga kaibigan ko. Well, tulad ng nangyari sa una, na-wirduhan ako sa kanya. Unang impresyon, “weird naman ng guy na ito…”, kasi naman bigla na lang s’yang sumulpot sa tabi namin no’n ng kaklase ko nang nagkaro’n ng meeting sa library at kung makipag usap akala mo nakikipag bulungan sa ipis. Nang makabalik kami ng room namin, wala pa rin akong idea kung sino s’ya… hanggang sa nilibot ko ang mata ko. Pagtingin ko sa kanan ko, yung wirdong nagtanong sa kaklase ko, ayon – KATABI KO PALA!!!!

Nasasaktan ako sa kanya sa tuwing nakikita ko s’ya. Naapektuhan ako sa kanya kapag nakikipag jamming s’ya sa ibang babae… nagseselos ako at naiinis ng walang karapatan! Nagiging iba ang ugali ko kapag nasa paligid lang s’ya… at ang nakakainis sa lahat ng ginawa ko, nagsabi ako sa kanya ng “maghihintay ako sa’yo”, which is hindi ko na nagawa. Hahahahahahaha

Theme song: Pag-alis by Barbie Almalbis. Yan ang kanta ko sa kanya noon pa man, hindi na magbabago yun.

Nakakatuwa lang, dahil madami na pala akong dinaanan, pero mukhang wala pa rin akong natututunan. I mean, pag may dumating at tinanggap ko, hindi man lang nagbabago ang ugali ko at pakikitungo. Sitwasyon lang ang nagbabago, peor ang pakikitungo ay iisa. Pero kung ako ang tatanungin, hindi ko na ito babalikan! Kung may dapay akong balikan, ay yung mga aral na tinapon ko na lang pagkatapos ko silang daanan at makapag move on.

Hindi naman pala sila kadamihan. Pero kahit na gano’n, kapag bilangan na… nahihirapan na ako. Siguro dahil nasasama ang ‘flings’ sa mga matinong BF. At ang present ko ngayon, kung bibilangin hindi kasama ang flings… pang-apat. Kung kasama naman, pang-syam ko na s’ya. Bongga!

when they...

2009-02-16T03:45:00.000-08:00

Girl Facts--

when a girl is mean to you after a break-up

she wants you back but she is too

scared she'll get hurt and knows

you're gone forever!

when you catch a girl glancing at you,

she wants you to look back

and smile

When a girl bumps into your arm,

while walking with you

she wants

you to hold her hand

When she wants a hug

she will just stand there

When u break a girls heart

she still feels it when

you run into each other 3 years later

When a girl is quiet,

millions of things are running through her

mind..

When a girl is not arguing,

she is thinking deeply,,

When a girl looks at you with eyes full of

questions,

she is wondering how long you will be

around

When a girl answers, "I'm fine," after a

few seconds,

SHE IS NOT FINE AT ALL

When a girl stares at you,

she is wondering why you are playing games

When a girl lays her head on your chest,

she is wishing for you to be hers forever

When a girl says she can't live

without you,

she has made up her mind that you are

her future

When a girl says, "I miss you,"

no one in this world can miss you more

than that

Guy Facts---

When a guy calls you,

he wants to be with you

When a guy is quiet,

He's listening to you...

When a guy is not arguing,

He realizes he's wrong

When a guy says, "I'm fine" after a few

minutes

he means it

When a guy stares at you,

he wishes you would care about him and

wonders if you do

When your laying your head on a guy's

chest,

he has the world

When a guy calls/texts/comments/messages you everyday,

he is in love

When a (good) guy tells you he loves you,

he means it

When a guy says he can't live without you,

he's with you till your done

When a guy says, "I miss you,"

he misses you more than you could have

ever missed him or anything else

tunay na kwento part2

2009-02-07T19:11:00.000-08:00

Ilang araw pa ang lumipas at hindi na talga nagpakita si scholar sa amin. Feeling ko lang talaga, hindi na magpapakita yun. Kasi naman, pupunta lang dito sa amin yun kapag may kailangan sa kanya ang nanay n'ya, isa pa... ang madalas na nandito ay yung kapatid n'ya na si manong.

Tapos, isang hapon, dumating s'ya. Kasama ang kuya n'ya at ang gf ng kuya n'ya. Bonding lang silang magkapatid no'n. Wala akong pake... pero gusto ko talagang makuha ang atensyon n'ya. Hindi ko man nakuha, okay lang. Kasi atlis nagpapansinan naman kami. Sa totoo lang, bitin na bitin ako sa presensya n'ya dahil hindi naman sila nagtagal. Loner...

Lumipas na naman ang mga araw at inamin ko na talaga sa sarili ko na maaring gusto ko nga s'ya. Dahil siguro na rin sa presence n'ya na hindi ako mapakali pag nand'yan s'ya. Kanta ko pa nga yung "sugar rush" ng a*teens dahil sa kanya... at totally, hindi ko na s'ya malimutan.

As the days pass, unti-unti ng nawala s'ya sa isipan ko, pero bigla na namang gumating yung pangyayari sa buhay ko na talgang KILLig moments at talagang naghintay momentum ako sa kanya. Ang kaso, wala pa rin ang napapatunayan sa kanya. As in wala! Hindi ko nga feel no'n kung may gusto s'ya or what, basta ang alam ko... pina praning ko ang sarili ko.

naalala ko ang kwentuhan naming dalawa sa killig moments ko (hindi ko kasi naikwento lahat eh, sa sobrang kilig!) sabi pa n'ya, kapag naging gf n'ya daw ako... hindi daw ako pwede umayaw sa kanya. Well, ngayong kami na nga... hindi talaga ako napapa ayaw. Takot ko lang na mabatukan ako non! Basta, puro paramdam lang ang ginagawa naming dalawa sa isa't isa. S'ya pinaparamdam n'ya na 'kapag ako ang naging gf n'ya', eh ako wala namana kong pinaparamdam sa kanya na 'kapag naging bf ko s'ya'. Basta, s'ya lang ang gumawa non! Hanggang sa nakatext na kaming dalawa...

Unang nakapukaw sa akin ng atensyon n'ya ay yung lakas ng guts n'ya! Masyado s'yang mabilis... as in! Natuwa naman ako sa kanya, dahil direct to the point s'ya... at yun talaga ang kahinaan ko. I mean, sabi n'ya kasi sa akin sa text n'ya "Paano ba yan, like mo lang ako, eh ikaw love na kita... gusto kitang maging gf". Oh diba? Kung hindi ba naman praning ang loko-loko?! In short, bumigay din ako sa kanya, kasi nga gusto ko talaga s'ya. As in, kahit alam kong problema ang kasunod nito... nag try pa rin ako. Dahil gusto ko nga s'ya eh... at sure naman ako na napunta sa love yung simpleng gustuhan namin sa isa't isa.

At proud ako sa sarili ko na praning s'ya sa akin ^^

tunay na kwento part1

2009-02-07T07:10:00.000-08:00

Busy s'ya sa pagpapaypay ng barbeque ng una kaming magkita - literally. Nag angat lang s'ya ng tingin para makita ang pagdating ko, nang makita ko s'ya, I said to myself, "magkakagusto sa aking itong guy na ito."

I just smiled at him tapos nilagpasan ko s'ya. I know anak s'ya ng kusinera dahil naririnig ko s'ya kapag kinu-kwento n'ya anak n'ya. Yung mga oras na yun, dumirecho ako ng kusina para lang magtanong ng (which is hindi ko na dapat tinanong) "may barbeque pa ate (tawag ko sa mom n'ya)" [see?! dapat hindi ko na tinanong, kasi nakita ko na yung anak n'ya na pinapaypayan yung barbeque]sinagot naman n'ya ako na meron pa nga, sabay banat ng "Yun si Harold, yung pangalawa kong anak, yung kinu-kwento kong mahilig magluto at scholar".

I just smiled at her at umakyat sa taas para magbihis, galing lang naman ako ng school non! So pag baba ko, dumiretso ako ng tindahan kung saan nakita ko nga yung si scholar. Humingi na din ako ng barbeque para lang makakain na non, tapos tumambay na din sa store.

Hindi ko matanggal ang tingin ko kay scholar that time. Pero hindi ko naman s'ya talagang tinititigan, wala lang. Tamang tingin lang, parang pinag aaralan lang s'ya... so ayon! Hanggang pakilala lang ang ginawa ng mama n'ya sa amin. Tapos, ako si ngiti lang.

Nagpaluto ng kakain ang nanay ko, hindi ko alam kung para saan, basta ang alam ko... nagpaluto s'ya ng biko, ube at leche flan. Syempre, dahil madaming kakain, dinala ulit ni ate yung anak n'ya na si scholar kasama si manong (yung bunsong kapatid n'ya, 'manong' tawag ko sakanya, kasi s'ya nga yung bunso). Dahil ako ang bantay ng tindahan nung araw na iyon, kailangan kong pumunta pa ng kusina para lang kumuha ng sabaw. So, nakikita ko s'ya at tinatabla tabla... papansin na din for short. Ang kaso hindi naman ako napapansin nung kumag na yun, dahil mas close ako kay manong.

Bising-busy sila sa paghihiwa ng ube ng sumingit ako bigla, "ay ano yan, gabi?!" hindi ko naman kasi alam kung ano'ng itsura ng ube kaya sumingit na lang ako bigla... tapos biglang may sumagot, "hindi naman gabi ito, ube 'to". Mataray ang sagot n'ya, kaya binanatan ko na lang ng "Sorry hah, hindi ko alam... tao lang!" sabay sibat sa kusina.

Habang nasa tindahan at nag eentertain ng mga bibili, bigla s'yang lumabas. "Pangit, uwi ka na?" Una kong tawag sa kanya. Sumagot naman s'ya sa akin, "Hindi, babalik din ako may kukunin lang..." tapos nawala na s'ya. Ilang minuto pang dumaan, nakita ko s'yang may bitbit na steamer. Gagamitin sa leche flan. This time, hindi ko na s'ya pinansin. Dire-diretso lang s'ya sa kusina.

Tapos lumabas ulit s'ya, mukhang may bibilhin na ingredients, wala lang. Dedma pa din... parang wala kasi akong ganang mamansin nung hapon na yun, bored na kasi ako. "Pangit," tawag n'ya sa akin. Lumingon lang ako at sinagot s'ya ng "pangit ka din". yun lang at naglakad na s'ya palayo

Hindi ko na napansin ang pagdating n'ya, busy ako sa gawain ko sa tindahan. Busy sa kakatunganga, ilang minuto pa, lumabas s'ya... may dalang leche flan. Kahit mainit-init pinatikim n'ya sa akin yun. Kasama n'ya mom n'ya nung lumabas s'ya at ang sabi, ako daw talaga ang una n'yang patitikimin no'n. So tumikim ako, at may nakisali pa. Sabi ko, masarap... ang kaso may kulang. Hindi ko naman masabi kung ano ang kulang, basta lasa ko talaga na may kulang. Natatawa s'ya sa akin, dahil habang sinasabi n'ya iyon unti-unti kong binabawasan yung gawa n'ya. Sabi nga n'ya "hindi masarap hah". Tawa lang ang sinagot ko sa kanya.

So tapos na ang lutuan at oras na para umuwi. Nagpaalam na ang lahat at nagsabay sabay na ang mga taong gusto nang umuwi, alam ko yun dahil ako ang nagsara ng tindahan. Pati sa akin nagpaalam pa! Si ate at si scholar... so ngiti lang ako. Pinagmamasdan ko silang mag inang pumalayo. Hindi ko inaasahan na lilingunin ako ni scholar! Hahahahahahaha... sana pala nanghingi ako ng sign, pero huli na eh. Nahuli ko din s'ya na maaring maging interesado s'ya sa akin. Dito na ako medyo naguluhan sa sarili ko. Dito ko na nalaman na "gusto-ko-kaya-yung-taong-yun?"

continuation... next time!

another mistake, i guess...

2009-02-02T09:38:00.000-08:00

everytime na pupunta ako sa bahay ni scholar, it will start this way.

first, tatambay kami sa may sala nila. Tutugtog s'ya ng kung ano-ano. Mapa theme song namin, pang harana na kanta para sa akin at yung pinaka lumang kanta na alam n'ya, itutugtog n'ya yun! Hindi s'ya mapakali lalo na kapag nand'yan ang kuya n'ya. Nag jajamming pa silang dalawa. Kapag hawak ni scholar yung gitara, hawak ng kuya n'ya yung beat box. Kapag ang kuya n'ya ang may hawak ng gitara, ang hawak n'ya, keyboard! At ang nakakakilig sa lahat ay yung may kasama pang kanta. Maganda boses non! Talentado yung mga yun eh, at hindi nagpapatalo sa akin...

second, kapag inaantok na ako mahihiga na lang ako sa lap n'ya. Kahit nag gigitara pa s'ya talagang isisiksik ko ang sarili ko sa lap n'ya. Tapos pipikit ako na'n. Wala akong pake kung ano'ng gawin n'ya sa akin, pero madalas nahuhuli ko yun nakatitig sa akin. Ramdam ko naman eh, lalo na kapag nag gigitara s'ya tapos biglang titigil, simpleng banat ko lang ng "matutunaw ang mukha ko na'n", maririnig ko yung bubungisngis tapos mag gigitara ulit. Ilang beses din nangyari sa akin yung nakatulog sa lap n'ya.

kapag alam n'ya ng nakatulog na ako, gigisingin ako no'n para pahigain sa kama. Aakyat ako no'n syempre tapos babagsak ko na lang yung katawan ko sa kama n'ya. Malalaman ko na lang na nakasunod sa akin yun kapag may nakayakap na sa akin.

Mabait s'ya at magalang sobra! Kaya mahal ko yun eh. Minsan naman sinusubukan ko yung temper non... alam n'yang midterm week namin ngayon. He told me to study at ako naman si "ayaw". Maririnig ko na lang sasabihin no'n sa akin, "ano'ng ayaw? baka gusto mong dagukan kita d'yan." See? Sa tingin mo makaka angal ako no'n?

Hindi pa tapos yan... yung GF ng kuya n'ya ka-schoolmate ko. Hindi naman n'ya ako pinapabantay don, pero sa tuwing napunta yung GF ng kuya n'ya sa bahay nila, ito ang una n'yang tanong. "*name* nakita mo ba si ^jackjack sa school?" Syempre, sasagutin ni *name* eh oo, sunod na tanong, "Naka tali ba buhok non?" Hahahahahahahahaha

hindi ko alam kung bakit ayaw na ayaw n'yang hindi nakatali ang buhok ko. Minsan nga, sinabi ko sa kanya na papaputol ako ng buhok, ayaw n'ya. Nakipagtalo ako, sabi ko gusto kong magpaputol ganyan ganito. Hahahahaha... sabay banat na din ng "magpapalagay din ako ng bangs!" Hindi naman s'yang kumibo, pero nakasimangot. Hindi ko s'ya pinansin non, sabay banat din s'ya sa akin, "hon, gusto mo din ba akong magpagupit?" tawa talaga ako ng tawa sa kanya. Nakakagulat yung mga sinasabi n'ya! Hindi ko alam kung nakakain na ba yun ng tanghalian o ano.

Tapos, may time na nagpapatugtog s'ya. Kumakanta din s'ya non tapos bigla s'yang tumigil... tinanong n'ya ako kung ano daw kasunod nung kinakanta n'ya, eh hindi ko din alam, bumanat dina ko ng "I Love You!" Hahahahahahahahah... kulang na lang, mahulog s'ya sa kinauupuan n'ya dahil sa kilig eh.

somehow, we made it!

2009-02-02T09:35:00.000-08:00

We had a talk, pero bago ang usapan namin na iyon... i've read some of his texts. My mom have my cp (confiscated s'ya) at ginagamit n'ya yun for business purposes (mayaman yun eh, patawag tawag lang, hindi marunong magtext). So nabasa ko s'ya and talagang kinilig ako.

Yung cp na yun, nasa pangangalaga ng tatay ko. Eh nagtext s'ya, so nag reply ang dad ko sa kanya. (on my behalf?!) nakipag break s'ya kay scholar and everything! Hahahahahaha...

the funny thing is, hindi n'ya nahalata na hindi ako yung katext n'ya, and he keeps calling my dad 'hon' (dahil nga hindi n'ya alam na hindi ako yung katext n'ya). Nung nabasa ko mga text n'ya, i finally gave in. Nakitext ako sa isang taong hindi magsusumbong sa nanay ko... i texted scolar. Sinabi ko lang na magkita kami at kailangan na naming mag usap.

So, nagkita kami... and then we had a talk. Sa totoo lang, nauna pa ako sa meeting place namin. Kabado ako sa pagkikita namin, nag iisip ako na "what if, sinuko n'ya na ako?" or "what if, naniwala s'ya na wala na talaga kami?" takot ako... sobra! Hence, sa sobrang kaba ko nagawa ko pang mag laro ng basketball sa arcade place na yun (yeah, i prefer that game).

I looked on my right side and saw him wearing the same orange shirt where i used to spray my cologne. Naalala ko pa non kung paano ko sa kanya tinuro yung paglalagay ng pabango, before i left sa bahay nila kasi may klase na ako.

I ignored him kasi busy ako sa laro ko. As minutes passed i felt na nasa likod ko lang s'ya, I knew na ayaw n'ya akong istorbohin. Nang matapos ang laro ko, i turned back to face him - to find out na wala s'ya sa likod ko! Luminga-linga ngayon ako, tapos in a flash, he grabbed my hands and pulled me out sa arcade place na yun! Hindi ako nainis, hindi ako naasar at mas lalong hindi ako nagalit sa kanya. Totoo, nagulat ako but then it made me smile. Harsh pero kinilig ako! Para mas malinaw... para s'yang si Dao Ming Su. Bigla na lang n'ya hinihila si San Chai para lang makausap ng masinsinan. Without saying anything, may pinaramdam s'ya sa akin na kaming dalawa lang ang nakakaalam.

Nang makalabas kami sa arcade na yun, he finally spoke up. "Hindi tayo pwedeng mag-usap dito, baka may makakita." angas mode pa ang boses n'ya non! Hahahahahah Dumirecho kami sa third floor at nagusap.

Kinuwento n'ya ang nangyari sa kanya. Hindi n'ya daw matanggap, hindi daw s'ya makatulog, mas lalo s'yang naging loner... to make it short, PRANING S'YA SA AKIN! kinukulit n'ya nga daw ako sa text eh pero nung sinabi ko na hindi ko hawak ang cp ko at hindi ako nagtetext, sagot n'ya sa akin "alam ko." Pero umamin din ako na may mga times na nagtext din ako sa kanya, pero kailangan ko yung itext dahil utos sa akin yun. Syempre, tiwala s'ya sa akin, alam daw n'ya yun. Hindi naman daw ako gano'n magtext, kahit sa konting panahon na pagsasama namin hindi ko daw yun masasabi sa kanya at never ko daw masasabi yung mga ganon. So, talagang kilala n'ya ako.

We miss each others company, yung pagiging private namin at yung lambingan namin. Not to mention kung paano ako non subuan ng pancit at makipag agawan sa kanya ng halayang ube! Hahahahaha, alam n'ya din kasi na hindi ako nakain ng halayang ube hangga't hindi s'ya yung nagluluto. So ayon! We shared everything, pati na yung feelings ng tatay n'ya para sa akin, pati yun tsinismis n'ya pa sa akin. I see the excitement sa kilos n'ya. However, ramdam n'ya din na kabado ako at medyo may takot pa.

"Hon, kinakabahan ka ba?" yan ang disturbing question na tanong n'ya sa akin. Syempre, umamin ako... he knows me very well para magdeny. "Bakit ka kakabahan? Walang makakakita sa atin dito," Sagot n'ya pa. Hehehehe, i trust him a lot so i tried to calm myself.

Having him around made me smile, forget my upcoming midterm exams and piled up school projects. Lalo na nung sabihin n'ya ito sa akin:
"Ayan, nakita ko na naman na ganyan ang ngiti mo. Gusto ko ganyan ka na laging ngumiti, ayos na tayo at nagkita na tayo." I laughed! A sign of kilig. Okay na sana eh kaso sinundan n'ya pa "Next time hon, mag ipit ka ng buhok hah" Hahahahahahahah

And yes, we ended up still together.

I miss that turd!

and this is how my story goes

2009-01-26T06:27:00.000-08:00

naging kami ni 'scholar' (hide na lang natin ang name n'ya), he's smart, funny, gentleman, caring and totally maPAPEL! (hindi ma-appeal)

i know from the very start na may mali sa amin. he's the son of our cook, nagkakilala kami dahil one time s'ya ang nagluto ng pagkain na pang-christmas party sa office ng tatay ko. And yes, natuwa ako sa kanya sa unang pagkikita pa lang, lalo na no'ng pinatikim n'ya sa akin yung leche flan n'ya. ako kasi ang ka-una unahang pinatikim n'ya sa gawa n'ya. he's also a great cook din! manang-mana sa nanay.

nagkakilanlan kami, i got his number so i texted him. naging kami sa text and to make it official nagkita kami. we ended up together sa bahay nila, i spend my time sa kanya kesa mag-saya sa foundation week namin non.

sa unang week namin, naging masaya ako dahil ang naka-alam lang ng relasyon namin is yung family n'ya, needless to say... legal na legal ako sa kanila. so whenever na may vacant time ako, napunta ako sa kanila, kahit short time lang. And yes, masaya kami. Pero on the 3rd day na naging kami, nalaman ng parents ko yung nangyari, so confiscated ang cellphone ko at grounded pa, but that won't stop me. Nakipag kita pa din ako sa kanya, may times nga na kailangan ko pang umabsent just to see him, nainis na dito yung best friend ko, kasi napapabayaan ko na daw yung studies ko. On my side naman, kaya ko namang habulin yung mga na-absenan ko... at nahabol ko naman yun.

then, the 2nd week came at dito na nakarinig ang mom ko ng kung ano-ano sa kusinera namin (mom ni scholar), na what if daw kung maglalayas ako, sa kanila ako pupunta... na ako daw ang naghahabol sa anak n'ya at patay na patay ako sa anak n'ya. Sinabi din ng mom ni scholar na AKO daw ang nanligaw sa anak n'ya, ako daw ang nagpupunta at ako ang nanunuyo. Well, partly hindi naman totoo, aminado ako sa pagpunta sa bahay nila, pero hindi ako ang nanunuyo at lalong HINDI AKO ANG NANLIGAW SA ANAK n'ya.

my mom got irritated, syempre, sino bang hindi di'ba?! Inaway ako ng mom ko, pinagbantaan n'ya ako and everything, pero nanahimik lang ako at nakipag kita pa rin ako sa kanya. tapos, narinig ko na ang tatay ko na nagsalita sa akin. katulad ng nanay ko pinagbantaan n'ya din ako pero in a calm way - which is pinaka nakakatakot sa lahat. minsan lang magsalita dad ko sa akin at minsan lang akong pagsabihan nan, pero tumatatak kagad yun sa isipan ko at laking takot ko lang sa kanya.

nag-usap kami ng dad ko, alam n'ya din pala yung pinagsasabi ng kusinera namin, that's why pinapili n'ya ako... ang pagpatuloy ang relasyon namin o pahihintuin ako sa pag-aaral. Syempre, i chose my studies, ayokong mag-stop. Nung kakausapin ko na yung mom ko about this, she declined! Inaway na naman n'ya ako at konti na lang ay ipagtabuyan n'ya ako kay scholar. Kesyo magsama na daw kami dahil yun ang gusto ko, ayaw ko na daw mag-aral and everything! Kesyo gusto ko daw mabuhay ng mahirap kaya hahayaan n'ya na lang daw akong mapunta kay scholar. My dad advised me na mag-sorry daw ako, pero mainit ang ulo n'ya, kaya hindi na ako nanghingi ng sorry.

Kinabukasan, my mom and scholar's mom had a fight. Nag-walk out ngayon yung mom ni scholar at umuwi. Then, ako naman ang inaway ng mom ko. Kasalanan ko daw lahat-lahat kung bakit nagkaganon, she weighted everything to me! My god! hindi ko na alam ang gagawin ko!!

After a while, nanahimik ang nanay ko, at kinausap n'ya ako. I cried like a child to her... nagso-sorry, and i really meant it! Nagbati kami at natapos ang awaay. I ended up smiling and saying "I'm still the winner in this game..." with a naughty grin to my face - which is totally bad and evil!!! Kinahapunan non, pumunta yung dad ni scholar sa amin, umuwi daw yung asawa n'ya dahil may bisita sila galing Cebu. I know this, at naalala ko pa noon na sabi sa akin ni scholar, ipapakilala n'ya daw ako as her "wife" sa pinsan n'ya, I was really excited back then, pero it turn out to be miserable.

Nag-miss call yung mom ni scholar sa kanang-kamay ng nanay ko, kay jopay. So text lang s'ya... sa mga text n'ya she indicated there na si jopay yung nagsira ng future ng anak n'ya, future ko pati na rin ang future ng relasyon namin. Come to think of it, bakit n'ya nasabi yon?! Ano'ng ibig n'yang sabihin don?! What does she mean about MY, HER SON and OUR future?!

My mom let me borrow her cp, kausapin ko daw, mag-break na daw kami. Nang sinabi ng mom ko ito, i wanted to disagree pero kailangan kong gawin yun kung ayaw ko na ng gulo. So kahit na nagdadalawang isip ako, i called him. Sinagot n'ya, but the line is so choppy we can't barely talk properly. "Tatapusin ko na yung relasyon natin," yan lang ang tanging namutawi sa bibig ko. Nanlulumo pa akong sabihin yun, dahil ang ganda ng bungad n'ya sa akin... "Hello hon!" Masasabi ko talaga na andon yung excitement n'ya, nandon yung feeling na he is relieved dahil sa wakas makakausap ko s'ya. Pero kailangan maging bitter ako sa kanya - the hardest part! Nang nasabi ko na yung linyang yun, the line cut off. I tried to call him at umabot na ng Nth time, pero hindi n'ya sinasagot. Deep inside nag-aalala na talaga ako, pero i have to make face para lang hindi mag-isip ng kung ano ang mom ko. I have to lie... to them, to my mom and to MYSELF!

dahil hindi ko naman s'ya matawagan, i texted him na lang. Nakipag-break ako, i reasoned out na din para hindi na s'ya magtanong, and he replied, mag-usap daw kami. I tried to call him, kaso hindi naman n'ya sinasagot. Hanggang sa mom n'ya na yung nagtext sa akin. Naglalasing daw yung anak n'ya, dahil hindi matanggap yung nangyari. Mahal na mahal daw ako ng anak n'ya. Nag-doubt ako, pero deep inside nasasaktan ako. Gusto ko s'yang puntahan nung araw ding yun, pero hindi dapat! I have to control myself in front of my mom na umaasa na nauntog na ako sa nangyari. I have to lie again.

And my most bitter reply... "kung ano man ang problem ng anak mo ate, hindi ko na prob yun." My heart tore apart! My mom felt jubilant sa pambabara ko! I felt miserable, while my mom rejoiced! I fried, while my mom is laughing. Tapos non, wala na akong text na natanggap sa kanila.

I felt so sorry. Nanginig ang kalamnan ko. I was hurt. Nasaktan ako sa sarili kong gawa at salita. Totoo, feel ko pa rin ang pagiging winner sa game na ito, pero i felt burden! ang sakit sakit. Nasaktan ako dahil wala namang nagawa ng masama si scholar sa akin. Feel ko ang totoong pagmamahal n'ya, at pinadama ko yung akin. Wala kaming nagawang mali sa isa't isa, we made each other happy... pero i let him go. I broke his heart and i felt guilty about it.

my god! drama ng story ko...

this ease me up... somehow

2009-01-25T02:16:00.000-08:00

Message:

1. "Kung hindi mo mahal ang isang tao, wag ka nang magpakita ng motibo para mahalin ka nya.."

2. "Huwag mong bitawan ang bagay na hindi mo kayang makitang hawak ng iba."

3. "Huwag mong hawakan kung alam mong bibitawan mo lang."

4. "Huwag na huwag ka hahawak kapag alam mong may hawak ka na."

5. "Parang elevator lang yan eh, bakit mo pagsisiksikan ung sarili mo kung walang pwesto para sayo. Eh meron naman hagdan, ayaw mo lang pansinin."

6. "Kung maghihintay ka nang lalandi sayo, walang mangyayari sa buhay mo. Dapat lumandi ka din."

7. "Pag may mahal ka at ayaw sayo, hayaan mo. Malay mo sa mga susunod na araw ayaw mo na din sa kanya, naunahan ka lang."

8. "Hiwalayan na kung di ka na masaya. Walang gamot sa tanga kundi pagkukusa."

9. "Pag hindi ka mahal ng mahal mo wag ka magreklamo. Kasi may mga tao rin na di mo mahal pero mahal ka. Kaya quits lang."

10. "Kung dalawa ang mahal mo, piliin mo yung pangalawa. Kasi hindi ka naman magmamahal ng iba kung mahal mo talaga yung una."

11. "Hindi porke't MADALAS mong ka-chat, kausap sa telepono, kasama sa mga lakad o ka-text ng wantusawa eh may gusto sayo at magkakatuluyan kayo. Meron lang talagang mga taong sadyang friendly, sweet, flirt, malandi, pa-fall o paasa."

12. "Huwag magmadali sa lalaki o babae. Tatlo, lima, sampung taon, mag-iiba ang pamantayan mo at maiisip mong hindi pala tamang pumili ng kapareha dahil lang maganda o nakakalibog ito. Totoong mas mahalaga ang kalooban ng tao higit sa anuman. Sa paglipas ng panahon, maging ang mga crush ng bayan nagmumukha ding pandesal, maniwala ka.

13. "Minsan kahit ikaw ang nakaschedule, kailangan mo pa rin maghintay, kasi hindi ikaw ang priority."

14. "Mahirap pumapel sa buhay ng tao. Lalo na kung hindi ikaw yung bida sa script na pinili nya."

15. "Alam mo ba kung gaano kalayo ang pagitan ng dalawang tao pag nagtalikuran na sila? Kailangan mong libutin ang buong mundo para lang makaharap ulit ang taong tinalikuran mo."

16. "Mas mabuting mabigo sa paggawa ng isang bagay kesa magtagumpay sa paggawa ng wala."

17. "Hindi lahat ng kaya mong intindihin ay katotohan, at hindi lahat ng hindi mo kayang intindihin ay kasinungalingan."

18. "Kung nagmahal ka ng taong di dapat at nasaktan ka, wag mong sisihin ang puso mo. Tumitibok lang yan para mag-supply ng dugo sa katawan mo. Ngayon, kung magaling ka sa anatomy at ang sisisihin mo naman ay ang hypothalamus mo na kumokontrol ng emotions mo, mali ka pa rin! Bakit? Utang na loob! Wag mong isisi sa body organs mo ang mga sama ng loob mo sa buhay! Tandaan mo: magiging masaya ka lang kung matututo kang tanggapin na hindi ang puso, utak, atay o bituka mo ang may kasalanan sa lahat ng nangyari sayo, kundi IKAW mismo!"

19. "Pakawalan mo yung mga bagay na nakakasakit sa iyo kahit na pinasasaya ka nito. Wag mong hintayin ang araw na sakit na lang ang nararamdaman mo at iniwan ka na ng kasiyahan mo."

20. "Gamitin ang puso para alagaan ang mga taong malalapit sa iyo. Gamitin ang utak para alagaan ang sarili mo."

21. "Ang pag-ibig parang imburnal...nakakatakot mahulog...at kapag nahulog ka, it's either by accident or talagang tanga ka."

message from Bob Ong when it comes to emotional problems.

at hindi talaga ako nagkamali na gustuhin s'ya...

mamimiss kita...

2009-01-15T21:47:00.000-08:00

MJ
ikaw ang kauna-unahang couch potato sa buhay ko...
ikaw ang buddy-buddy ko, hindi pa rin kita pagpapalit
ikaw pa din ang besfren ko na guy

RONA
ikaw ang besfren ko sa college life
ikaw ang tangi kong inaalala kapag kasama ko si kumag
ikaw ang aking kakambal at karugtong ng bituka

FRED
ikaw ang type kong bakla... hahahahahah
ikaw ang aking tawa at joke
ikaw ang aking radyo at tv

i'll gonna miss you guys!
i will

akala mo mamatay eh no?!

hahahahahah XD

uncomfortable

2009-01-15T06:28:00.000-08:00

matanong ako ng tunay sa mga nagiging boyfriend ko about sa mga ex nila. Syempre, hidni mawawala sa tanong ko kung sino ang first love nila, dahil kung tutuusin hindi naman lahat ng 'first' ay yun na ang first love nila. Katulad ko, hindi naman si ran*** ang first love ko, kundi si ray****.

ang ayoko lang sa pagku kwento, ay yung alaala na sinayang nila ang pagkakataon, yung tipong sila na nga, tapos biglang mawawala na lang silang bigla?! the hell! oo nga pala, ayoko din malaman yung pinaggagagawa ng mga ex nila sa kanila. Dahil insecure ako! AMF!!! naiinis ako, hindi ko maintindihan kung ano'ng gusto kong gawin, pero kung may magagawa ako at walang nakatingin, nanununtok na lang ako bigla. Hindi tao, pero it's either pader o yung ref namin. (bulong ko lang sa'yo, alam mo bang medyo lumubog yung pinto ng ref namin dahil sinuntok ko s'ya, patay ako don kapag nagsukatan na.) hindi ako kumportable. Lumalabas ang insecurty ko sa katawan, nanghihina ako... sakit ko 'to, kahit may sarili akong gamot eh hindi ko ito basta-bastang magagamot, lalo na kung may nakikita akong ayaw na ayaw ko. Hehehehehe... let's just say na nagseselos na ako, pero hindi mo naman talaga maiiwasan yun dba?! Arrggghhh... at ang pinaka ayaw ko sa lahat?! ay yung hindi ako makapag concentrate dahil sa naiisip ako...

hindi pwede akong magmura, pero try ko... $%*#&$^@*!!!! hahahahahhaha... badtrip! parang nangyari lang sa akin kanina. Hindi na maipinta ang mukha ko non. Kahit matanong ako, pero deep inside gusto kong bangasan ang mukha ng ex nya. [pano, nakita ko pa yung picture.. hindi naka move on?!] lumalabas tuloy yung pagiging inglesera ko kanina, halata na kapag hindi ko nagugustuhan yung flow ng story. Bigla na lang akong babanat ng salit pero partly english, tapos mejo naiinis pa. Ang hindi alam nung kausap ko naiinis ako sa kanya, hahahahahah XD

huwaaa... ayoko na.. baka puro mura na lang ang maging laman ng blog ko. hehehehehe...

yeah, i'm not comfortable.

In the loving memory of...

2009-01-13T06:17:00.000-08:00

January 10, 2009. Saturday. Mga bandang hapon, namatay si Jill. 1995 nang mapunta si Jill sa amin. May lahi si Jill, nalimutan ko lang ang pangalan nong lahi na yon. Matagal na s'ya sa amin at matanda na s'ya. Tanggap ko na sana kung namatay s'ya sa katandaan, ang masama... namatay s'ya dahil sa nasagasaan s'ya... at kitang kita ko pa ang nangyari (remember nung sinabing windang ako sa pangyayari? ito ang nangyari...)

Narinig kong umaray si Jill, nadaanan pala s'ya ng towing truck. Tumigil ang towing truck, so nasa gitna si Jill... sa ilalim ng towing truck, ang kaso wala yatang puso ang driver kaya pina-andar n'ya ulit yung sasakyan n'ya. For the last time, narinig ko na namang umiyak si Jill. Nagkikiwas-kiwas pa s'ya hanggang sa bumagsak na ang katawan n'ya sa lupa. Patay na.

Hindi ko malimutan ang nangyari... sa mga oras na ito gusto ko din ipasagasa ang taong gumawa sa kanya no'n. Hindi ako umiyak sa pagkamatay ng aso, pero gusto ko s'yang iganti... kahit one time lang, paparamdam ko lang sa kanya kung ano ang pakiramdam ng dinaanan ng mabigat na gulong... tinigalan... saka dinaanan ulit! Gusto ko din s'yang magkikikisay katulad ng nangyari sa aso na si Jill. KAHIT ONE TIME LANG!!!!

January 11, 2009. Linggo. Mga alas-onse ng malaman ko na patay na si Diego, 3/4 rottweiller at eight years ng naninilbihan sa amin. Nung mga 3 months pa lang si Diego, alagang-alaga pa s'ya ng nanay ko. S'ya ang nagpapaligo at nagkukuto. Sa kwarto din natutulog si Diego - kwarto nila mama na may aircon. Ibaba lang si diego pag trip ng nanay kong bumaba, at kung hindi baba ang nanay ko hindi din baba si Diego in short maghapon s'yang babad sa aircon. Malayang-malaya si Diego. Spoiled s'ya. Pero nang lumaki-laki na s'ya, kinatakutan na s'ya lahat ng tao dito, lalo na kapag nakakakawala s'ya... nagtatakbuhan ang mga tao at nagtatago, o kaya na akyat sa mataas na lugay... let's say sa bubong?!

Malaki si Diego hirap n'yang kontrolin nung una, pero nang tumagal-tagal na masunurin na rin s'ya. Sa anim na nag-aalaga sa kanya, ako lang ang hindi n'ya nakagat. Dalawa sa amin naambaan n'yang kagatin at natitirang tatlo ay nakagat n'ya na. Si mama at si papa ay inambaan n'ya. Si janisa nakagat na - yung tShirt na suot n'ya. Si kuya nakagat isang beses... at si Jopay, dalawang beses. Hindi ako nagawang ambaan ni Diego kahit na ako ang nagsusubo sa kanya ng vitamins. Maamo s'ya sa akin at willing namang makipagharutan lalo na't kung ako ang nagpapaligo. Kapag ako ang naghahanda at nagawa ng pagkain nila. Sa totoo lang, napapaluto ako kapag wala silang ulam. Hindi naman sa pagmamayabang, nauubos n'ya ang nagawa kong pagkain para sa kanya. Kasi kung si Jopay ang nagbibigay ng pagkain sa kanya ay hindi n'ya nauubos - same na rin sa sitwasyon sa lahat ng aso, syempre kasama na si Jill.

Umaga ng sabado bago mangyari ang brutal na pagpatay kay Jill eh nanghihina na si Diego. Ayoko lang pansinin dahil naaawa ako at baka maiyak ako. Ayoko naman s'yang lambingin dahil mas maawa ako. Nung namatay si Jill, umakyat ako at nang makita ko s'ya nakatingin na s'ya sa labas... kausap yata si Jill kino-kontrata s'ya. Nalungkot ako nung nakita ko na matamlay s'ya at nakatingin sa malayo na akala mo ang lalim ng iniisip, ang kaso nakakaawa talaga hindi ko talaga kayang lambingin s'ya... baka maiyak ako.

Sa s'yam na aso, si Diego ang pinaka gusto ko. Kahit mabaho s'ya kung minsan ay malinis ang paligid n'ya. Hindi s'ya nadumi sa kulungan n'ya at ang tanging kalat n'ya lang ay ang nalalagas n'yang buhok. S'ya ang pinaka malaking aso sa lahat ng aso na nandito sa amin, s'ya ang mas masarap kunan ng picture dahil kaya n'yang pumorma at mahilig din s'yang magpapansin. Marami akong kwento sa kanya 'no? Syempre, dahil mas gusto ko s'ya.. gusto kong umiyak pero kailangan maging fair ako. Hindi kasi ako umiyak kay Jill eh, kay Diego pa kaya?

Nakunan ko ng litrato si Jill nung namatay s'ya, pero hindi ko nakunan si Diego, oh di'ba hindi na ako naging fair?!

I did it... naghintay ako.

2009-01-13T06:16:00.000-08:00

Jan 10, 2009. Naghintay ako sa kanya, at tulad ng inaasahan ko, dumating s'ya. Hindi kami nakapag usap dahil windang ako sa pangyayari at kung ano naman yung nangyari na yun, maya-maya iku-kwento ko din sa'yo.

Dumating s'ya, pero hanggang batian lang kami. Nagulat ako sa presenya n'ya, at talagang nasopresa ako sa kanya. Sa totoo lang, hihingin ko na sana yung number n'ya ng lumapit na s'ya sa akin, ang kaso.. wala sa listahan ko yun nu'ng araw. Ako lang naman ang naghihintay na tanungin n'ya ang number ko. Hindi ko nga natanong at hindi naman n'ya natanong, bigla din kasing dumating nanay ko... malaki ang takot n'ya do'n - yun ang alam ko. Sinabi din sa akin yun ng kusinera namin - yung nanay n'ya - na takot nga si Harold sa nanay ko. Alam n'ya kasi kung paano ako pagalitan ng nanay ko. Kasehodang mapahiya ako, walang care ang nanay ko sa akin. Yun na ang pinaka-parusa ng nanay ko sa akin, ang mapagalitan n'ya ako sa publiko.

Pinapasok s'ya ng nanay n'ya sa kusina... kasi nga nasa labas ang nanay ko. Do'n lang nasabi ni Harold na takot s'ya sa nanay ko - base lang yan sa kwento ng nanay n'ya sa akin, na hanggang ngayon hindi ko alam kung gusto ba n'ya ako para sa anak n'ya. Kung tatanungin mo ang side ng nanay ko... technically PARANG ayaw n'ya kay Harold. Sinasabihan n'ya kasi ng bakla yung tao. Simula ng makausap ko si Harold eh madalas n'ya na akong pagalitan, at kasama na ang linyang... "Mas pinili mo pang makipag-usap don sa baklang yon! Mas tiniis mo pang kausapin yon!!!" Syempre, galit mode s'ya non, habang nananahimik ako sa isang tabi eh tawa ng tawa ang kaluluwa ko, bakla daw si Harold. Nakita na yun ng tita ko, ang sabi nga n'ya mukha nga daw bakla, care ko naman 'no?! Kung ako nga ang tatanungin, sino ba ang mas pipiliin ko... ang matinong bakla o gago na lalake? Syempre sa matino na ako, dahil for the first time may matinong lalake akong nakilala (well, matino naman si mj, ang kaso nahihirapan ako sa kanya, nahihirapan akong isipin na boyfriend material s'ya sa akin) Well, isang couch potato si Harold, aminado ang nanay n'ya don, sy'a na nga ang nagsabi sa akin no'n eh at hindi ko alam kung boyfriend matrial din yung anak n'ya sa akin, although may part sa aking sistema na gusto ko s'yang maging BF, experience baga. Hahahahahahah.

So, umuwi na si Harold ng hindi man lang ako nakapag ba-bye. Ayon sa kanyang nanay... maglalaba na lang daw s'ya, at babalik naman daw s'ya. Hindi ko yata naintindihan ang sinabi ng nanay n'ya sa akin. Hindi ko alam kung ano ang ibigsabihin n'ya sa "babalik", ano bang malay ko na baka sa ibang araw s'ya babalik. Dahil sa totoo lang, alas-otso na ng gabi at naghihintay pa rin ako sa kumag na iyon! Hahahahahahahaha... funny. Gawain ko dati, bumabalik na naman. Ayoko ng gano'n. Badtrip.

christmas party

2009-01-12T05:59:00.000-08:00

Ito ang aming ambushed christmas party. Bakit kamo ambushed?! After our preliminary exam, nagpa-meeting si Sir Cajala at nung hapon din nung araw na yun ay naganap ang aming christmas party. Ang food, pika-pika lang, may dalawang 1.5 softdrinks at cake. Nag pa order din si Sir ng pancit at pizza!!! Ito talaga ang hindi mawawala ang pizza.

Wala kaming exchange gift, hindi kami nakapag bihis at hindi man lang ako nakapag dala ng cam! Kinontrata ko lang si fred dito (yung naka camiseta at may red shirt na pang-ilalim sa video) para lang makuha ang mga kalokohan namin.

So... here's the videos!! Enjoy...

c mj yung naka-cap (may sugar rush s'ya nito at enjoy na enjoy sa laro) samantalang ako, eh tawa lang ng tawa. Deep inside nag-iisip ako kung sino ang magbubuhat sa aming dalawa. Ako yung hindi naman maipakita yung mukha at naka pigtail. Si rona yung may jacket na green, at yung kapartner n'ya ay yung bf n'ya na si Nikki. Si mirriam yung kapit na kapit sa kanyang partner na si John Dee, at yung pinakahuling magpartner ay si Vivian na naka-blue at yung kapartner n'ya na naka cap din ay si Angelo.

ito yung part na talagang mamamatay na ako (literally) kakatawa dahil kay MJ. Dito na din kami nagpatalo kasi hindi ako kaya ni mj buhatin. This is the part na talagang nag struggle kami ni MJ! Hahahahahahaha, and then we are out! (sa second video) Oh and by the way, si Vivian ang natili-tili!!! Hahahahahaha

hindi nakunan ang lahat ng happenings sa christmas party. lalo na yung egg relay. Partner kami ni MJ non, at nanalo kami! Hahahahahahahaha... pati na rin trip to jerusalem na napanalunan nung Vivian (uhaw kasi ito sa prize eh)

so let's go down to the last game that we played. The charades!!! Si fred yung gay (yung naka-red) si Khalid naman yung naka-itim. Wala s'yang idea kung ano'ng gagawin n'ya (survivor ang sagot n'ya sa charade n'ya) You can also see me kasi ako ang scorer at timer. Si rona yung taga kuha ng video. No wonder kung bakit nakakahilo ang video na ito.

Ang masasabi ko lang, kahit ambushed ito. Ito ang pinaka masayang christmas party na naranasan ko. And I'll miss it forever!!!

KILLig moments?!

2009-01-09T07:38:00.000-08:00

syempre naman, may kilig moments din ako. Pero kung may mga istorbo, papansin at mga alaskador, matatawag ko itong KILLig moments.

remember the guy na hindi-ko-alam-kung-gusto-ko-ba? Well, ang masasabi ko lang, i like him nga talaga. Kanina pumunta s'ya sa bahay at nakipag kwentuhan lang sa aking ng kung ano'ng anik-anik. Enjoy naman ako infairness, hindi naman ako nagkamali na kulitin s'ya dahil kahit ako ang pinaka makulit eh ako pa rin ang tablado.

Napansin ko...
> nakatitig s'ya ng mabuti sa mata ko. (napansin ko 'yun, dahil nakatitig din ako sa kanya)
> tinatabla n'ya ako (at tablado talaga ako)
> hindi pa talaga s'ya umalis hangga't hindi ko sinasara yung tindahan (sa tindahan kasi s'ya tumambay eh)
> i'm having fun around him! (sobra...)

puro kami paramdaman sa isa't isa, at talagang pinili ko na wag madulas sa kanya kahit gusto ko ng sabihin at sinisigaw na ng isipan ko. Natatawa ako sa sarili ko, siguro dahil sa pinag-iiisip ko habang kaharap ko s'ya o dahil sa pinili kong hindi talaga madulas sa kanya. Isa pa, sa mga oras na ito, kinikilig ako sa kanya yan. Napapmura ako sa sarili ko dahil siguro sa kinikilig nga ako. Natutuwa talaga ako kanina dahil talagang hinintay n'yang makapag sara ako ng tindahan bago s'ya umalis at take note... pareho namin sinundan ng tingin ang isa't isa. Pauwi na s'ya non, habang papasok ako no'n sa bahay. I keep on telling him (syempre nung pasara na ako ng tindahan...) na kung ano'ng oras n'ya balak umuwi. Nginingitian n'ya lang ako, hindi ko alam kung ano'ng ire-reaksyon ko sa mga ngiti n'yang yun! Syempre sinasagot n'ya ako, kesyo hindi naman daw s'ya mare-rape sa pag-uwi at marunong naman daw s'yang umuwi mag-isa (dinaanan kasi s'ya ng kuya n'ya eh, akala ko nga sasabay na s'ya... ang kaso hindi naman s'ya sumabay) at ang tanging panangga ko sa kanya... 'masama bang mag-alala sa kanya?!' at tulad ng dati, ngiti lang ang isasagot n'ya sa akin. Kapag gano'n ang inasta n'ya... isang "pasensya na hah, nag-aalala lang..." ang sasabihin ko. Ngiti na naman ang ipupukol n'ya sa akin.

wala pa akong alam kung ano'ng pwedeng mangyari bukas, I mean kukwentuhan na naman ako ng nanay n'ya about kay harold (nagluluto kasi ang nanay n'ya sa amin, and harold ang name n'ya.) yun naman talaga ang gawain n'ya, ang ikwento ang mga anak n'ya sa akin. Minsan nga, hindi ko nagugustuhan... minsan naman ayokong makinig dahil naiinggit ako kapag matalino yung taong nagugustuhan ko, yun pa ang isang ayaw ko pero syempre gusto ko ko din... matalinong guy. And again, insulto na naman sa akin yun. Scholar kasi yung 2nd n'yang anak - which is si harold nga. Ayoko talaga ng gano'n. Nababadtrip lang naman ako... minsan.

Miss ko na kaagad yung kwentuhan namin, masyado yatan akong kinilig don... and didn't i mention na bagong gupit s'ya?! Hahahahahahahha, unang pagkakita ko sa kanya, tinawanan ko na s'ya... wala lang... napagkatuwaan ko na naman s'ya. Natutuwa na naman ako sa kanya. Ang tawag ko nga pala sa kanya, 'pangit'. Ang tawag ko sa kuya n'ya ay 'kuya', sa bunso nila... 'manong'. Alam n'ya yun, natanong n'ya pa nga kung bakit yun daw ang tawag ko sa kapatid n'ya... at another kwento na naman ako sa kanya.

Bigla tuloy akong napaisip. Makwento na naman ako, hindi kaya n'ya nagustuhan yung ugali kong makwento?! Hmmmm... at habang nagku-kwento pala ako, napadaan yung kaklase ko si rona... kasama yung bf n'ya... at ang sabi n'ya sa akin, 'mukhang napapadaldal na naman daw ako', ay sos! kahit naman na sila lang ang kasama ko eh madaldal naman talaga ako, maingay pa nga eh. Hahahahahhahaha... I can't stop thinkin about him... tae. pinaalam pa nga n'ya sa akin kung ano'ng oras s'ya matutulog... mga 2am na yata. kasi may papanuorin pa s'yang movies... movie marathon nga ang gagawin n'ya sa bahay pag nakauwi na s'ya.

well, iiwanan ko ang blog na ito ng may tanong...
> gusto n'ya rin kaya ako?
> may special feeling kaya s'ya sa akin?
> kung wala, may madedevelop kaya?
> kung meron, kailan n'ya naman kaya maipaparamdam? Naalala ko tuloy nung nakwento ko sa kanya si mj, mukhang naapektuhan s'ya... pero hindi naman totally naapektuhan, baka nga wala pa sa isang pulgada yung tama sa kanya non eh.
> nami-miss n'ya kaya ako? Nasabi ko pa naman sa kanya na pumunta naman s'ya sa bahay kapag walang magawa dahil wala akong kalaro sa tindahan. Hahahahahahha
> miss na kaya n'ya ako?
> kailan ko kaya malalaman ang mga sagot sa mga tanong ko?

sabi pa n'ya i-monitor ko daw s'ya kung gusto ko. Pinapakuha n'ya sa akin yung cp no. nya ata... eh smart s'ya eh. Ayoko namang magpalit ng no. Pero, baka siguro magpalit din ako... pero bahala na si batman! Bahala na ang tadhana... kung sino man ang susundin nito... yun na yun!

what do i like?

2008-12-27T03:46:00.000-08:00

kanina ko lang nakita yung guy na hindi-ko-maintindihan-kung-like-ko-ba, kaya bigla ko na lang naisip kung ano ba talaga ang gusto ko sa isang guy? Well, mai-list down nga:
> singkit
> don't care kung maputi or moreno s'ya, pero i prefer... moreno.
> singhaba ng f4 yung buhok.
> ganda ng boses, lalo na kung kakanta pa.
> hindi masyadong balbon
> matangkad sa akin, pero hindi naman OA sa tangkad
> well, marunong mag gitara.
> kahit na may bisyo s'ya, sana naman occasionally lang.
> joker. yung tipong naiiyak na ako eh kaya pa akong patawanin.
> masayang kasama at hindi boring kausap
> kaya n'yang magbakla-baklaan
> hindi galit sa bakla
* marunong magluto

kung tutuusin, hindi naman itsura ang habol ko sa isang lalake, actually hindi naman ako nagkaro'n ng boyfriend na kagwapuhan, pero sure akong hinahabol ng mga babae ngayon. Dammit!!! Ma-appeal for short. Hahahahahahha. Mababaw ang tingin ko pagdating sa physical, talagang hinahanap ko ang pag uugali ng lalake, if ever na hindi ko nagustuhan ang ugali ng isang guy, magiging mataray ako sa kanya at never ko s'yang magugustuhan. AS IN NEVER. Let's talk about the asterisk (*) sa taas. I like guys who can cook, pero i hate it too. Insulto kasi para sa akin yun! Hindi kasi ako marunong magluto, pati na rin yata ang pag saing eh nalimutan ko na. Ang kaya ko lang naman lutuin eh ang mga ulam na 'prito'. Hahahahahaha, kaya hate ko din ang mga lalakeng marunong magluto, pero if you look in the other way maximum pogi points s'ya para sa akin, kahit na insulto na yun sa pagkatao ko bilang babae.

ayoko sa lahat ng lalake eh...
> soooooooobbbraaaaaannng agresibo (yuhk!!)
> masyaddoooooonnngg matampuhin (hindi bagay)
> ginagawang walking bank ang mga babae (lalake naman ang taya no!)
> OA (daig pa ang bading)
> badtrip kasama (walk out ang katapat nito)
> ssooobbbraaaaaaaaaaaaang mahiyain (parang walang guy-side naman to!)
> sssoooobbrraaaaaaaang flirt (mas takot ako dito kesa sa multo at nanay ko)
> desperado (men, ang laki ng mundo, buhay ka pa at may silbi ka pa naman)
> inutil (base sa nakikita ko sa iba, i hate this)
> ako pa ang napunta sa bahay nila (unless kung gusto kong pumunta)

well, ayoko ng ganian, dahil kapag yan ang nakita ko sa isang guy, naku!! asa kang papansinin pa kita, asa ka na lang talaga. okay lang naman sa akin kung isa man d'yan ay ugali mo na o tatlo man d'yan, wag lang lalahatin! pwede naman kasing mabago ang ugali eh, di'ba? At para saan pa ako di'ba? Kaya nga may GF eh, para may 'gabay' na din.

well, wala ako masyadong maisip sa ngayon, dahil sa totoo lang, nakakatamad mag isip. Nakakatamad, saka na lang. Hahahahahha... baka madagdagan ko s'ya after... 10 years?! Hahahahahhahaha XD

can't live without them

2008-12-24T04:16:00.000-08:00

sa mundo, para mabuhay ka, ito ang kailangan mo:

1. bahay
2. pagkain at inumin
3. damit
4. pera
5. mga tao (loved ones)

at if ever na kumpleto ka nan, syempre, may mga 'wants' ka sa buhay na nagiging 'needs'. Lahat tayo may mga top 10 na bagay na hindi tayo mabubuhay 'pag wala yun sa buhay natin. Syempre dahil tao ako, katulad n'yo din ako na may mga 'wants' na naging 'needs'! Pero top six lang ang meron ako, hindi naman ako gano'n ka-materialistic.

top 1

ito yung mga bagay na hindi mawawala sa aking bag. pencil case (w/ pen & highlighter syempre!), id (baka kasi hindi ako papasukin sa school at if ever na kailangan di'ba), ang walang kamatayang USB, at ang walang kamatayang notebook! Pansin mo yung cover? Deathnote di'ba? Astig no?! Pero front lang 'yan, ginawa ko lang notebook cover para taob yung mga taong walang notebook ng deathnote! Pero meron talaga akong notebook ng deathnote, hahahahahaha.. ayoko lang ilabas! ^^

top2

ito naman ang hindi pwede mawala sa akin. Si penguin (keychain ko 'yan at reminder sa akin na minsan, may isang scholar na nagsabi na hindi bird ang penguin, ito daw ay mammal!), suklay (mahaba ang buhok ko, kaya kailangan maayos lagi), pabango (para mabango lagi), lip balm (para wala akong chapped lips), breyslet (hindi talaga ito pwede mawala, kasama ko si mj nung binili ko ito eh, remembrance na kahit papaano eh nagkasama kaming mamili), at ang wallet na may lamang pera! (malamang!)

top 3

bagong bili lang s'ya, pero alam ko sa sarili ko na manghihinayang ako ng lubusan kapag nawala ito. Hahahahahah, i love music! nasa sistema na ng katawan ko 'yun, kaya hindi ako mabubuhay ng wala yan sa tabi ko. In short, i can't live without music, so pag nawala ang iPod na yan, nawala na rin ang kalahati ng buhay ko.

top 4

digiCam na pinamana na ng aming ama. Kami na lang daw ng kapatid ko ang laging nagamit, kaya binigay na lang sa amin. Okay lang naman yun sa kanya, hindi naman s'ya lugi sa tatlo n'yang cam na bagong labas lang ng Sony Ericson!

top 5

preized possesions ko 'tong mga 'to. Alam ko kung may nawawala ni isa sa kanila, lalo na yung True Philippine Ghost Story books ko. Hindi kasi ako mapakali kapag alam kong may nawala ni isa sa kanila, kaya masasabi ko na parte talaga sila ng buhay ko. Hindi ako kumpleto sa TGPS at sa mga libro ni Bob Ong, 15 to 24 lang ang meron ako sa TGPS, samantalang may apat na libro lang ako ni Bob Ong sa anim na gawa n'yang libro. Well, hindi pa naman kasi ako nabisita ulit sa Nat'l Bookstore ng may dalang sapat na pera eh. ^^ Inuna ko pala sa TGPS ang no. 23, dahil dito nai-publish yung kwento na pinasa ko sa kanila

at ang pinaka huli sa lahat! My top 6

technically, hindi sa akin ito. Sa kapatid ko ito, pero nagagamit ko din (kapag wala s'ya), kailangan ko s'ya kapag may dapat akong gawin at nakababad yung kapatid ko sa PC namin na may internet connection. So, malaking bagay na rin sa akin itong laptop na 'to!

Hindi naman kasalanan sa madla na sabihin na hindi ka mabubuhay ng wala ka nito sa bahay mo. Minsan nga, nasubukan na ako ng kaklase ko n'yang nung 3rd year highschool ako, nanghiram kasi s'ya ng suklay sa akin, eh hindi ko naman ugali ang magpahiram ng suklay sa mga hindi ko ka-close, kaya sinabi ko na wala akong suklay, at totoo naman na wala akong suklay na dala no'n. Mukhang nagbabasa ng slumbook yung loka-loka kong kaklase at sinabi sa akin na, "kung hindi ka mabubuhay ng walang suklay, bakit buhay ka pa?" tamang semplang s'ya sa akin, eh di sagutin ko din ng, "wala naman talaga akong suklay eh, nasa bag ko. Kunin mo gusto mo, para mabuhay ako?!" eh di simpleng barado din s'ya sa akin. Hahahahahah XD

anyway, hindi naman talaga ako madamot, ayoko lang talaga ng nagdadamot na nga ako eh pipilitin pa rin akong mag-share! Hahahahahahaha... ano bang magagawa mo kung ayaw manghiram ng tao kung yun ang bubuo sa 'buhay' nila?! hehehe...

well... seriously, I can't live without them

buhay college

2008-12-12T04:04:00.000-08:00

sa mga magbabasa, konting pag uunawa... panoorin n'yo muna ang nasa video, bago n'yo basahin ng tuluyan ang blog ko.

REPORT NI MJ

AFTER HANDOUT CRAMS

yan ang laman ng aming klasrum kapag major subjects na. Actually, kulang pa kami dito ng isa.. at yun ay si NIkki, yung may "sinat". Kung makikita mo kami, mapapansin mo na medyo 'malaya' kami, pero ang totoo ay hindi. Sa totoo lang, walang madaling college life, pwede kung masaya pa, pero wala talagang madaling college life. mahirap... lalo na kapag:

... nakikipagtalo ang nanay mo sa pagpupuyat mo sa mga projects na tatapusin mo
... ang pag uwi ng gabi dahil may mga meetings at dapat na gawin sa school
... ang pagpasok sa mga araw na hindi naman saklaw ng araw ng pasok mo
... madalas ang emergency meeting
... cramming sa handouts
... walang permit habang ang mga kaklase mo ay nagte-take na ng exam
at higit sa lahat.
.. pressure!

magiging madali lang siguro ang college life kung ang pinili mong kurso eh yung gusto mo talaga, yung tipong do'n ka interesado at meron kang mga kaibigan na handa kang tulungan. Pero kung hindi mo din tutulungan ang sarili mo, hindi ka matuto at hindi ka makakagraduate sa araw na sana ay graduate ka na. Hindi mo malalaman kung ano ba talaga ang purpose mo sa mundo kung bakit ka nag-aral at nag aksaya ng milyones para lang sa tuition fees na hindi din magagamit ng utak mo.

ang challenge lang naman sa pag-aaral ay gustuhin ang subject na ayaw mo, pilitin mong makapasa do'n kahit na mababa ang grado, kahit na sabihin mo pa na "hindi mo naman magagamit 'yan sa future", basta ang importante ay makapasa ka at hindi mo na babalikan yung subject na yun.

Hindi madali ang college life, nagiging madali na lang siguro 'to kapag interesado kang matuto at magamit ang natutunan mo sa hinaharap.

advantages ng mass communication course

2008-12-05T10:51:00.000-08:00

sa school namin, madalas ang mga shooting-shooting. Kung ang iniisip n'yo ay target-shooting, wag kayong pauso! Masyado kayong literal mag isip, hindi bagay sa inyo. BTW, what i mean is, madalas ang mga artista sa amin. Lalo na kung ang scene eh kailangan may hospital, gym, coliseum, daanan, daanan ulit at daanan. Syempre, kapag may artista hindi mawawala ang mga uzi'z ng bayan, karamihan dito eh mga taong minsan lang yata makakita ng artista in personal. At syempre, artista, hindi mawawalan ang mga giraffe na tao. Nagakakandahabaan kasi ang mga leeg nila para lang makita kung maganda/pogi ba talaga yung artistang crush nila. at kung may mga camera, director, producer, cameraman, at P.A., hindi din mawawala ang mga pa-cool na mga estudyante. Ito ang ilang mga linya na maririnig mo sa kanila.

"Asan na ba yung make-up artist ko?" - pinakauso!
"WARDROBE!" - ito talaga ang hirit ng mga nagfi-feeling
"Uyyy, hinahanap ka na ni direk..." - hirit ng nagpapalapad ng papel sa isang kaibigan
"Wait lang hah, hinahanap na ako ni direk..." - pinaka-epal, uso at lumang hirit.

ito ang bago:

"Paano sila magsisimula mag-shoot eh nandito pa yung direktor nila" - pertaining to someone who's talking at that time. = maarteng hirit!

pero as a mass comm student, hindi naman sa pagmamayaban, hindi ako isa sa kanila. Hindi ako nagpapahaba ng leeg at hindi ako nahirit ng mga gano'ng linya... o sige na, ako ang humihirit ng 'direktor', pero hindi talaga ako nagpapakahirap na umuzi para lang makakita ng artista o kaya makipag autograph. Bakit? MASS COMMUNICATION ANG COURSE KO, syempre kapag nagkaro'n na kami ng trabaho, makakakita din kami ng mga artista. Makakita din kami ng director, producer, scriptwriter, editor, camera man at mga P.A. Hindi ko na kailangan ang tumingin tingin sa mga artista, dahil kung tutuusin, lamang lang sila ng sampung sapal ng foundation sa mukha at isang dosenang pahid ng make up. Hindi ako lugi do'n.

At bilang isang mass media practitioner, isa sa mga gusto ko eh mga surprise guest sa mga seminars, tulad na lang nito...

Ms. Charo Santos - Concio

Liezel of Pinoy Dream Academy Season 2

Miguel of Pinoy Dream Academy Season 2

Bugoy of Pinoy Dream Academy Season 2

Cesz Drilon
Oh dba?? Saya, nakita ko pa ang aking idol. si Liezel, kaso hindi ko s'ya nakatabi. Dream ko pa naman ang makatabi s'ya sa picture, Haaaayyyy *inlab*

Pahabol ko lang, nando'n din si Laarni ng PDA S2, ang kaso wala ng batt yung digi cam ko eh, nde ko na s'ya nakunan... syang.

welcome to the forest...

2008-12-05T05:47:00.000-08:00

Nung november 5 (2008), field trip namin sa Eco Park. At ang alam ko, sa lamesa dam yun. Hindi ako nag-enjoy masyado dahil sa inabot kami ng ulan do'n at basa kami dahil sa ulan. Bukod sa nakakalibang na pamamangka sa may eco park at pagpipicture ng mga bibe eh okay-okay naman kami.

ang mga bibe

Maganda ang pagnu-nurture ng mga tao sa eco park, bakit kamo? papakita ko lang ang ilang mga kuha ko.

Di'ba, ang ganda? Ayos din kasi ang pangangalaga nila sa lugar na ito. Astigin. Siguro kung nasa ibabaw lang ako ng eco park, masasabi ko na 'green salad' ang lugar na yun dahil sa pagka-green ng mga halaman do'n. Sobrang ganda. Totoo, mabo-bore ka sa kakalakad don dahil ang lawak no'n. pero kung nature lover ka, eh talagang mag eenjoy ka dun. I swear!

nag enjoy ako kahit papaano... ikaw ba naman maglakad sa ilalim ng napaka lilim na puno, huminga ng napaka sariwang hangin, makarinig ng pagpatak ng mahinang ulan, makinig sa mga kuliglig at masasayang tawanan ng kaibigan mo oh di'ba, napaka-peaceful? akalain mo, may gano'n pala sa maynila?! masarap mamasyal do'n at masarap makipag picnic do'n, kasi walang mang iistorbo do'n sa'yo. At sa linis at ganda ng nakapaligid sa'yo, manghihinayang ka ng magtapon ng basura do'n, mas gugustuhin mo pang ibulsa ang kalat mo kaysa na iwan lang yun na nakatiwangwang.

kung makikita ng mga taong mahilig sa illegal logging yung lugar na 'yon baka next time yung ang targetin nila, pero sa tingin ko hindi nila gagawin yun. Maawa pa sila sa mga nakatanim don, at kahit sila manghihinayang na putulin yun. Nung inabutan nga kami ng ulan sa lugar na yun, may nakatabi akong optimistic na tao, at ang sabi n'ya... "Grabe 'no? Inulan tayo, tingnan mo na lang ang ganda ng lugar na ito at kung paano nila i-preserve yung mga halaman dito, tingnan mo na lang kung gaano sila binibigyang ng blessing." Tama nga naman, hindi naman kayang diligin ng basta-basta ang mga halaman do'n, eh di ipaubaya na lang nila sa ulan hindi ba? Atsaka, hindi na ako nagtataka kung bakit ganon na lang kahitik sa dahon ang mga puno don, napaka green at napaka lulusog.

Dahil sa inabutan kami ng ulan, walang nagawa ang mga tao don kungdi pasakayin kami sa kanilang electric shuttle van. Open window s'ya, kaya't pag humampas na sa'yo ang malamig na hangin, parang gusto mo ng matulog. Sariwa na, malamig pa! Higit pa sa hangin ng aircon ang dala sa'yo. At ang kanilag shuttle ay pinapagana sa pamamagitan ng electricity, so it means, walang air pollution do'n. haayyyy... sarap sa ilong at sa baga. Imaginin mo na lang na kung may mga puno dito sa manila at malusog na malusog pa ang kagubatana natin di'ba? Siguro, may naamoy pa tayong sariwang hangin, walang landslide na nangyayari, may mga pinagkikitaan pa ang ilan nating mga kababayan at higit sa lahat, may lugar tayo para mag-siesta. Di'ba ang sarap sa pakiramdam?

bigla ko na lang naisip na siguro dapat dalhin ang mga polluters sa lugar na kung saan makikita nila ang kagandahan ng nature. Katulad na lang sa lugar na pinuntahan namin, para maramdaman naman nila ang pakiramdam ng walang polusyon sa isang lugar, at maisip nila na may mga taong handang mag-preserve ng gano'ng nature. Sana, sana, sana talaga. :D

tungkol kay Nate

2008-12-03T03:56:00.000-08:00

May isa akong online friend, hindi kami masyadong nagkakachat dahil sa hectic nýang schedule. Minsan ko lang din sýa matiyempuhan na online, at if ever na natitiyempuhan ko sýa ay umaatikabong kamustahan ang nangyayari, at although hindi kami close sa personal, close na close kami sa chat. Para lang kaming mag kuya at talagang namimiss ko sýa pati na rin ang mga kalokohan nýa.

I can still remember his clownish face. Oo, tama ka. Clown ko yun, dahil pisngi nýa ako at ginagawa nýa din ako sa mga payaso ng buhay nýa. I'm proud na kahit papaano ay isa akong payaso sa kanya, at kahit papaano ay napapatawa ko sýa sa mga simpleng hirit ko sa buhay, kahit na corny talaga sýa.

I miss him. Sa totoo lang nasabi ko na sana sýa na lang ang kuya ko sa totoong buhay, pero if you look in the brighter side (sa pagiging hindi tunay na kuya nýa), napaisip ako na mabuti na hanggang computer lang kami magkakilalala, dahil kung naging kuya ko yun, hindi ako makakatanggap ng manliligaw at hindi ko rin matitikman ang buhay ng may boypren. Isa pa, matitikman ko din ang buhay ng kinakaltukan at tinutulak kapag nanlalambing ako, buti na lang talaga hindi ko sýa kuya. (hehehehehehe...)

Pero isa sa mga blog nýa ang nabasa ko, it's all about sa ka-dramahan sa buhay nýa. sa totoo lang, wala akong paki sa mga ka-dramahan nýa, ang akin lang eh, what if kung ako yung babae na sinasabi nýa na sana ay... ganito - ganyan. (mahaba masyado ang kadramahan nýa eh, hindi ko na yun isisingit dito.) Bakit? Simpleng sagot lang, gusto ko ma-feel ang pagkagising sa umaga ay s'ya ang una kong makikita, yung tipong shock na shock ka dahil FESS nýa kaagad ang nakita mo!!!! my gosh!!! Pero pag naranasan ko na yun, pwede na akong mag walk out sa kwarto nýa at maghanap na ng bagong lilipatan o kaya ng lugar para tulugan. Tapos, ipa-pramis ko sa sarili ko na hindi ko na uulitin yun! (nakakatakot pala)

Pero kahit gusto ko yun, hindi ako pasado sa pihikan nýang attitude sa mga babae (buti na lang talaga), maarte pala sýa, kahit wala sa fess nýa. Napaisip nga ako eh, pihikan pa sýa sa lagay na yun?! Ako nga, lalaking tunay na magmamahal lang sa akin ay solb na ako (pero syempre, dapat type ko din yung guy!), pero sýa ang arte. Trabaho yata ang gusto nýa sa makaka-date nýa eh, hindi pagmamahal. Anlabo naman...

Pero minsan, nakachat ko sýa, medyo matagal na ang topic na ito, ang sabi nýa sa akin with buong pagmamalaki na may nahanap sýang girl para sa kanya. Ginawa pa nga nýang avatar eh, pero dahil embassy na ang avatar nýa, siguro wala din nangyari sa naka-chat nýa. basted yata agad, 'nu ba yan!!! Ang masama pa, ang yabang nýa dun sa part na yun kung saan eh tinanong ko kung sino yung nasa avatar nýa, talagang pinagyabang nýa na nakilala nýa yung sa chat at talagang type nýa daw. Hindi na nga nýa ako pinansin dahil sa sobrang busy nýa sa kakachat sa babaeng yun, tapos bigla ko na lang nakita na beach na ang kanyang avatar, tapos balik embassy. Nung nakita ko yun, alam ko na ang nangyari, BASTED!! or pwede rin na hindi nýa tinuloy ang pag-suyo sa girl na yun, dahil alam nýa na in the end ay, basted talaga sýa. See the logic?!

Oy, sa nakakabasa nito at sa tinatamaan, wag kang mangahas na palakihin ang ulo mo hah, baka isampal ko sa'yo ang pisngi ko. Salamat sa penguin, Hehehehehhehe... labyu nate... (as he always telling me “ikaw pa, labs kita,” sabay emoticon ng hug and kiss, dahil bunsong kapatid daw ako ni JC, at kahit na banas na banas s'ya kay Lilliana)

kwentuhang penguin

2008-12-01T04:05:00.000-08:00

kelan lang nakachat ko na naman si Nate (bro, bida ka na naman ako dito hah), na open n'ya sa akin (actually, pwersahang n'yang pina-open sa akin yung blog n'ya about sa dream girl n'ya). Ang dami n'ya pa lang requirements at NAPAKA-pihikan n'ya, which is wala naman sa mukha n'ya. Buti na nga lang at wala ako ni-isa sa mga type n'ya... ay, meron pala! Mahaba pala ang buhok ko, at yun lang yun. Hindi pa rin ako pasado sa kanya, thank gosh!

pero para may puntahan ang kwentuhan namin, ni-reto ko s'ya dito sa naging type ko ding girl. at ito s'ya:

may good news, bad news at pinaka bad news dito sa kanya.

GOOD NEWS
> pasado s'ya sa taste ni Nathan

BAD NEWS
> hindi ko alam kung pasado ba s'ya sa type ni Nathan when it comes sa pag-uugali

PINAKA-BAD NEWS
>hindi ko s'ya kilala. Napagtripan ko lang s'yang kunan ng picture dahil nagagandahan ako sa kanya. Pati na rin yung katabi ko na si MJ, na habang nagtatanong yung girl sa speaker eh ito ang ginagawa...

caught in the act!!

pero alam n'yo kung bakit napunta sa usapang penguin ang chat namin ni Nate? Simple lang, pinabasa ko yung blog ko sa kanya na akala ko eh nababasa n'ya. Napansin ko yun dahil sa comment n'ya na "wow, ang daming post ah..." na kung mapapansin n'ya eh, wala naman akong posts nung buwan ng October. Haaayyy, samantalang yung blog n'ya, lagi kong binibisita kahit na hindi naman masyadong updated (lalo na yung BNLKL n'ya. hmmmfff...)

may nabasa s'ya sa blog ko na para akong nang-aaway. totoo, mang-aaway na talaga ako no'n, paano kasi may nagsabi ng "hindi bird ang penguin, mammal yun!" kaya nabadtrip ako ng wala sa panahon. Pero bilang gift sa akin ni Nate, nagdrawing s'ya para lang "daw" sa akin...

~end of conversation~

Ako sa media congress

2008-11-28T06:59:00.000-08:00

ito ako. Kuha yan sa naganap na Philippine Media Congress sa may St. Scholastica's College. At dahil isa akong mass communication student, obligado ako na umatend sa seminar na ito (kahit ayaw ko at tinulugan ko lang ang isa't kalahating session nito.)

sa likod ko eh ang tarpaulin ng media congress, wala lang. feel ko lang mag emote dito kasi made-dead battery na ako. Anyway, ngayon ko lang nalaman na nakakatuwa ang aking picture. Kung san-san ako nakatingin... ni hindi ko namalayan yun... akalain mo yun?! pero wala eh, astigin ang kuha ko dito. Gusto ko yung posing ko dito, para kasing nag-iisip ako (kahit sinasadya) ng aking future sa darating na milenyo. Ganda pa ng mga dalahin ko dito sa buhay, masasabi ko talaga na sa picture na ito ay kung sino talaga ako. Ragged at NAPAKA simple lang magsuot, hindi rin ako maporma na kung saan eh ang kapwa mga media practitioner na nakita ko eh kala mo pupunta ng party dahil sa pustura nila. Bag at belt bag na may laman na camera - buhay na ako na'n bilang isang nagbabalak na photojournalist. bukod sa pangarap kong makagawa ng manga, nobela at maging isang dubber, gusto ko talagang maging photojournalist, dahil sabi nga nila na ang larawan daw ay ang bintana ng iyong imahinasyon.

para akong isang hunter ng story dito sa pics na ito ah... ma-iba naman ng venue...

dito naman ako ngayon sa ma-taong lugar. feel ko yung pag pose ko dito, kasi ako ang bida!!! hindi n'yo ba napansin na ni-isang tao wala man lang nakatingin sa akin?! simple lang, dahil pag mamay-ari ko ang lupa na yun!!! ahahahahahahah XD kung saan ako nakatayo, LUPA KO MUNA YUN. walang eepal at walang magpapapansin kung ano man ang gusto ko o ichura ko sa camera. Paki ba nila, eh sa cam ko yun?! Ngayon ko lang din napagtanto na I can't live without a cam and School I.D. kasi hindi ako makakapasok ng school no'n, at syempre, wala akong ma-idi-discuss na story kung wala naman akong kuha!!

and for me, this is the BEST pose and BEST picture (sa ngayon!)

talk about major gutom sa earth!

2008-11-23T08:00:00.000-08:00

picture yan ng lil bro ko. ang caption nan, "i pray for milk."

naalala ko dati habang naglalakad ako sa may overpass somewhere in Pasay, may nakita akong batang babae na natutulog. Gusto ko sanang sabihin na mahimbing ang tulog n'ya, pero malabo ko din mai-picture na mahimbing nga s'ya, dahil sa itsura n'ya... nakatulog s'ya ng nanlilimos. Maganda sana s'yang picturan at lagyan ng caption na " man can't live on bread alone", bakit kamo? dahil habang tulog s'ya, may hawak s'yang tinapay. Limos yon sa kanya for short, may magandang kalooban ang nagbigay sa kanya no'n. (clue: hindi ako yon!)

sayang ang opportunity na hindi ko s'ya napicturan, eh di sana nakita mo yung nakita ko no'n. at talagang masasabi mo na man can't live on bread alone.

MAN CAN'T LIVE ON BREAD ALONE:
1. they need shelter
2. they need clothes
3. they need employment
4. they need loved ones
5. they need money

ni last ko lang ang money. wala lang, pauso ko lang. Niwey, yan ang naisip ko (agad) na top 5 kung bakit hindi lang sa tinapay mabubuhay ang isang tao. Sige na nga, para sa mga relihiyoso na din, lagay na natin si God. (atheist po kasi ako) Unang-una, ang matitirhan. Dahil kung wala kang tirahan, kahit may pagkain ka, damit ka, trabaho, nagmamahal at pera, wala ring mangyayari sa'yo. Wala kang pang proteksyon para sa minamahal mo (syempre, pati na rin sa'yo), sa mga damit mo, sa pera mo at wala kang pahingahan pagtapos ng trabaho mo. At sa mga susunod eh gano'n din ang explanation ko, tinatamad akong maglecture ngayon eh. LOL

BTW, iisa lang ang punto ko kung bakit ako nagpost ng ganito. Maraming mga tao ang madalas nakakakita ng ganitong larawan; ang walang tirahan na pamilya, gutom na mga bata, nanglilimahid na sanggol at mga kabataang (as in BATA) na sabog na sa rugby ang madalas makita ng mga tao (syempre, isa na ako do'n). At ang pinaka-pangit na katotohanan dito, TAYO lang ang mga nakakakita, ang Gobyerno, HINDI. Siguro nakikita nila and ever, pero NAKIKITA LANG, as in parang tulad lang natin, dinadaanan lang. Pero may pinagkaibahan naman tayo sa mga tao na nasa gobyerno, tayo kahit ano'ng awa ang gawin natin, hanggang limos lang ang ating maiibigay, pero ang gobyerno kaya nilang ibigay ang pwedeng kailanganin nila. Hindi ko maintindihan kung bakit nawawala sa sistema ng gobyerno ang tumulong sa mga katulad nilang kapos-palad (na talaga). Isipin mo na lang, wala silang matinong tulugan, if ever na may nakita silang (matino na para sa kanila na) matutulugan, pag nakita naman sila ng mga nagro-rondang tanod/ pulis, eh papalisin din sila.

Ang saklap.

Number one na pangangailangan talaga ang shelter. Yun lang yun

tamad talaga ako mag explain ever ngayon!

Drama Queen for the Night

2008-09-30T06:33:00.000-07:00

hindi ko alam kung anong nangyari sa akin at bigla na lamang akong naiyak sa isang tabi. Una, nakapanood ako ng chinovela na inaaway ng guy si girl. Si girl kasi napadrive ng di-oras, dahil yung may ari ng sasakyan ay manganganak na, eh hindi naman nakapag-isip ng mabuti ang girl, dahil nag-panic na s'ya. Itong si guy naman, sa sobra yatang concern sa kanyang girl ayun! napagalitan.. kesyo nagdrive daw s'ya ng wala namang lisensya, kesyo hindi n'ya daw tinawagan si guy para s'ya na lang daw sana ang nagdrive, mga gano'ng drama... eh mukhang naawa ako sa babae na naiyak na dahil kahit nung nasa ospital na yung manganganak ay nagpapanic pa rin s'ya, siguro worried s'ya na baka napahamak yung manganganak.

Ito pa, kahit cartoons hindi ako pinalagpas... nakanood ako ng cartoons sa disney channel na ang title ay Phil and Ferb. 'tong dalawang 'to, masyadong genuis at mahilig mag imbento, kaya nung nagbirhtday yung mami nila, eh di syempre... isang umaatikabong supresa ang ginawa ng magkapatid. Eh yung ate nila, simple lang ang ginagawa kaya ngayon nauunahan s'ya at nasasapawan pa. Naawa naman ako sa ichura ng ate nila, kasi alam ko yung feeling na gano'n (pero hindi sa nanay hah), yung tipong mapansin lang ang simpleng gawa mo at maapreciate ng konti eh masaya ka na, ang prob nga lang..nde ka mapansin kasi nga may iba ng nasapaw - yung ang sinasabi kong feeling. Naawa galore na naman yata ako, kaya ayun! napaluha ako ng wala sa panahon.

pangtatlong senaryo naman, nakapanuod ako ng Dyesebel, hindi ko sana papansinin, kaso nalaman ko na napatay pala don si Buboy, yung besfren ni Dyesebel, eh s'ya lang naman ang inaabangan ko, kaya nanuod ako. Etong batang 'to, nagpaalam ke Dyesebel tapos nagpaparamdam na hindi na s'ya magtatagal sa mundo. Langya, itong c Dyesebel, paawa effect na wag s'yang iiwan ni Buboy. Leche! iniwan din s'ya, naawa na naman ata ako ke Dyesebel dahil kitang kita ko sa kanya yung pangungulila, xempre, na experience ko din yun, kaya naiyak na naman ako. Awa galore pa rin. Hahahahahaha... may nakakita tuloy sa akin at inintriga ang pagluha ko... ang nasabi ko lang

"hindi ko alam kung bakit mababa ang luha ko ngaun!" Hehehehe, nakita kasi nila ako na naluha.. awa talaga ako ke Dyesebel, magmakaawa daw bang wag iwan ng besfren n'yang c buboy. Naawa ako, kasi talagang ginapang n'ya yung buhanginan para lang masundan si buboy, kaso mukhang miyembro ng Hokage c Buboy at biglang nawala.. ayon! Iyak galore talaga ako... huhuhuhu :((

Naiyak na naman ako, panigurado... may nagloloko na naman sa akin. I can feel something not right here.

Penguin its not a BIRD??!

2008-09-23T18:44:00.000-07:00

kelan lang nagklase na naman kami sa logic na kung tawagin namin ay terror class, este SS3. Syempre, bilang isang estudyante ng henerasyon na ito, asaahan na natin na marami ng alam ang estudyante nowadays. Kahit klase ng mga ibon. Isa sa mga kaklase ko ang nangangalawa sa aming [terror] klase, tawagin na lamang natin s'yang... "Pang" [short for penguin], at sa gitna ng aming diskusyon bigla na lamang s'yang nagsalita ng isang napakaganda at inspring phrase:

"Hindi BIRD ang PENGUIN, MAMMAL yun!"

kahit isang row ang pagitan namin sa kanya, pigil na pigil ang tawa namin ni Rona. At dahil sa lakas ng trip namin sa kanyang malupit na line, hindi nakaligtas sa pang-aasar namin yun. Simula non, tinawag ko na s'yang penguin, pero kanina ko lang naisip na PANG ang dapat itawag sa kanya. Next time nga, tatawagin ko na s'yang PANG, madalas kasi s'yang nakaupo sa harapan ko, at dahil late s'ya nung araw na yun, hindi s'ya nakaupo sa tabi ng kras nia [na nasa tapat ko lang din]

Kung iisipin, paano naging mammal ang penguin, kung nangingitlog 'to? at paano naman n'ya nasabi na hindi bird ang penguin kung nangingitlog 'to. hindi ko alam kung na carried away lang s'ya dun sa subject namin, o dahil gusto NA NAMAN n'yang bumida. [konting chismis lang: nabalitaan ko kasi na 2nd time around n'ya na sa subject naming yun, kaya siguro nabawi.] Good for her? --NOT!!! i think, dapat bumalik s'ya ng elementary, dahil sa knowledge n'ya between mammals and birds. Kung mammal ang penguin, paano naman ang whale? Hindi ba n'ya alam ang meaning ng mammal??

Mammal: is hot-blooded animal and has vertebrate. [may backbone nga naman ang penguin!]
it can give birth naturally. [well, like what i said a while ago, NANGINGITLOG po ang penguin, at hindi nanganganak... like whales can do.]

alam ko na ito, grade five pa lang ako no'n o grade six. Hindi ko alam kung paano n'ya naipasa ang Science subject n'ya at hindi ko alam kung paano n'ya nasabi na mammal ang penguin. BOBO! Hindi ko din alam kung paano n'ya napatunayan sa sinabihan n'ya na mammal nga ang penguin, ang masama pa nito, parang konti na lang gusto nang sabihan ni PANG ang kaklase n'ya ng BOBO. at habang nasa likod kami, at dala na rin siguro ng malulupit naming boses at pang-aasar, sana naman hindi na s'ya manhid don! Pinaalam na lang namin na hindi mammal ang penguin. [at si pang ay nagbibigay ng libreng BUFF!] hahahahahha...

WHAT EVER PA[lwa]NG! YOU'RE SUCH A LOSERRRRRR... L-)

OnLine Friendship

2008-09-17T06:58:00.000-07:00

nag eexist yan para sa akin. Hindi lang sa friendster o kung saang chatroom mo makikita ang mga yan, wag ka ng maghanap. Makikita mo yan... sa pa? kundi sa YM List mo mismo. ito yung mga pipol na madalas na online at lagi kang bina-BUZZ para lang makuha ang pansin mo. Isa pa, kahit na ang status message n'ya ay "connecting please wait", yung add n'yang "http://masayaangbuhayblogspot.com" o "i'm on mobile" pa yan, eh pwede mong makausap, kahit gingoyo ka na ng mga yan. Minsan naka-encounter ako ng isang friend (online din) na, "ako, hindi mo ako friend?" My god!!! utang na loob ko pa yung hindi ko sinabi na online friend ko s'ya?? (Joke lang sa tatamaan) Pero xempre, wlang kyeme, cnabi ko din na online friend ko s'ya. Totoo naman kasi... (di'ba?) Ako naman kasi yung tipo ng tao na kahit milya-milya pa ang layo mo... basta sa pareho naming paniniwala ay konektado kami (mapa-dadamin, kalooban o bituka), basta alam kong close kami, NO PROB! Hindi naman ako isnabero sa mga taong gustong makipagclose sa akin kahit na online lang. basta andon ang feeling na closeness... no prob! Tapos, ang malupit pa do'n, nakakasunod ka sa flow ng pag-uugali n'ya, masasabi ko na lang sa sarili ko, "sana katabi ko 'tong mokong na 'to para makonyatan lang." too bad, nasa ibang lupalop ng mundo ang gusto kong madarag. ampness

Ang masaya sa Online friend eh hindi ka (medyo) nahihihya, dahil hindi naman nila alam kung ano'ng meron ka talaga. Hindi mo alam kung ano talaga ang tinatakbo ng isip ng kausap mo, at higit sa lahat... madaling makalimutan ang sinabi nilang insulto sa'yo. Yun nga lang, may disadvantage. lalo na yung problemadong problemado at kailangan mo ng LITERAL na makakusap. Ang hirap kaya minsan magsalitype. Halos hindi mo na masundan ang utak mo dahil sa kapagod magtype. kung tutuusin nga, mas madali pa ang itext kesa ang i-type. Pero that doesn't mean na nakakawalang gana ang makipagkwentuhan o kulitan sa mga kachat, dahil kahit papano, nakakabawas naman ito ng pagkabadtrip.

Isa pang nakaka-thrill sa mga online friends, eh yung pinakikilala mo ang iba mo pang OL fren mo sa OL mong fren - thru chat! Masaya ang feeling para sa akin ang nakakagaanan ng loob nila ang pareho mong kaibigan, kht thru chat lang. At ang pinaka masaya sa lahat (para sa akin), ay yung masmadaldal pa sila sa akin. Lalo na yung Astral, isang tanong... kung saan-saan pupunta ang topic. Link-link daw kasi. Tapos ito pang si Barabimbim, ang issue maker ng forum na kinabibilangan ko, kahit na puro issue ang gawin no'n sa akin, natutuwa ako sa kanya (dahil na rin siguro sa issue na ginawa n'ya sa akin), dahil nilalagyan n'ya ng kulay ang forum. Syempre, hindi ko makakalimutan ang isang taga basa ng blog ko, kahit wala s'ya iniiwan na comment. Alam kong nagbabasa s'ya, dahil yung last post ko nabasa n'ya. Muntik ko ng ngang malimutan dahil hindi ako masyadong nag po-post. ahihihihi... ^^ syempre...cno pa ba, eh di sa Nate na wala ng ginawa kundi sabihan ako ng pretty... FUNNY.. ahaahahahha...

Nafeel ko din minsan ang malungkot dahil hindi naka-OL ang mga "frens" ko. Hindi kami makapag confe, at hindi mo sila maasar-asar. Aminado ako na namimiss ko ang mga days na gano'n. Medyo senti at loner din ako. Nakakatuwa ang magkaroon ng OL FRIENDS.. pero sana, hindi sila makalimot. Basta onLine ako... BUZZ n'yo lang ako.

sa wakas...

2008-07-29T23:21:00.000-07:00

sa wakas...

...nabayaran na ang librong binili sa akin ng kaklase ko

...nakahiram din ako ng adapter para sa micro SD kong memory

...napalitan na ng bago ang mga kanta ko sa iPhone ko, at isusunod ko na nag pic ko sa friendster

...naging linggo din ang tapat ng birthday ko, pero baka i-celebrate ng lunes o sabado, basta may tao sa opisina.

...tapos na ang prelims

...tapos ko na ang activities kong 1,2,3 sa subject kong Type1

...nakita ko na si "masugid"

...at naka-download ako ng ibang kanta.

Pero hindi pa tapos ang problema ko, dahil...

...kailangan kong habulin ang grades ko sa kaisa-isa kong major subject.

...kailangan kong i-advance ang pagtapos sa report ko sa major ko.

...kailangan ko ng Php 2,000. Basta! kailangan ko!

...kailangan ko ding tapusin ang report ko sa Fil3

...kailangan kong magka-BF ngayong taon!!! hahahahahaha...

hindi pa talaga tapos ang problema ko sa buhay, hangga't nabubuhay ako.

inom kaya ako ng muriatic? magbigti na lang kaya ako? maglaslas? tumalon sa mataas na place?

corny ko no?? puro kalat ang iniisip kong pagtatapos ng aking mga problema...

haaaayyyy....

sa likod ng pangalan

2008-07-29T09:45:00.000-07:00

"O namae wa nan desu ka?" (what's your name/ ano'ng pangalan mo)

"O namae wa Nishimima Matsumi desu. Anatawa?" (my name insertnamehere. how about you?/ ang pangalan ko insertnamehere. Ikaw?)

" JACKIE desu"

Naks! ganda ng pangalan ko 'no?? Pati nick. Nyahahahaha...

Kung tutuusin, may history ang nick kong 'yan. (mga pre, nick muna nag iku-kwento ko hah).
Ang pangalan kong matsumi ay nanggaling sa pangalang matsumoto. dahil sa lalake ang nagma-may ari ng pangalan na yan, syempre, ginawa kong pang-girl. at ang meaning ng matsumi sa english is right choice, kung galing japanese word yun.

Ang Nishimima naman ay galing din sa kinagigiliwan kong Hapon. Akanishi ang original na rootword na pinagkunan ko na'n, at dahil ayaw ko namang magmukhang gaya-gaya na, pinalitan ko s'ya ng nishimima. Hindi ko alam ang ibigsabihin nan sa japanese, pero kung babasahin s'ya ng mandarin version, ang ibig sabihin nito ay beautiful! nakssss!!!

sila Jun Matsumoto at Jin Akanishi ay mga bigating artista ng Japan. Kinababaliwan ng mga babae at talagang *ubo* papables. Mukha kasi silang mga bading. Natuwa lang kasi ako sa kanila dahil sila ang mga lead actor sa JDoraman Gokusen1&2. G1 si Jun at G2 si Jin. Sa totoong buhay, tropa sila, pero sa harap ng camera... nag aaway sila. Showbiz nga naman!

Pero dahil lumalayo ng ang topic, ibibigay ko na ang nasa likod ng aking pangalan.

"jacklyn"

ganda no? pero feeling ko, pangalan ko lang ang hindi pinag-isipan.

Ano'ng laban ba na'n sa pangalang:

Johnsan Jass (kuya ko)
Janessa Jan (sumunod sa'kin)
John Chritopher Jan (bunso namin)

... sa pangalang Jacklyn.

Oh dba? Parang pinulot lang ke Jaclyn Jose eh no? Okay na sana ang pangalang Jackylyn, dahil yun talaga ang gamit ko mula nung nag-aral ako hanggang sa matapos ko ang highscool, pero nakngteteng! Kelan ko lang nakita yung Birth certificate ko, JACKLYN ang nakalagay na pangalan don! Akala ko pa naman dati, wrong spelling tatay ko, kasi yun talaga ang pinapangalan n'ya sa akin. Kahit yung ibang bagay na involve ang pangalan ko. Tulad ng necklace na pinasadya ko, sabi ko 'jackylyn', pero 'jacklyn' talaga ang nilagay. pati ung id ko nung nag CAP kami (CAT sa ibang school) 'jacklyn' pa rin! Ngayon ko lang nalaman na ako talaga ang may mali.

Sh*t! pangalan ko na nga lang, ginag*go ko pa, pano na kaya yun ibang bagay???

Badtrip.

Inaantok ako, pero tinatamad akong matulog

2008-07-29T09:13:00.000-07:00

oo, tama ka... hindi ko na kailangan ng valium o ng serequel, dahil anytime, pwede akong matulog. ang kaso lang talaga, tinatamad ako. Ewan ko ba! Ako yata ang hari ng katamaran... kahit yata ang pagkain sa tanghali, kinatatamaran ko. Kahit ang pagte-text (minsan!).

Kaya ako tinatamad sa pagtulog, dahil lang naman sa kahit ano'ng pagod at antok na ng mata ko, ay hindi pa rin ako makakatulog kaagad. Partida, nakahiga na ako no'n. Kailangan may libangan pa ako nago ako matulog:

1. Magbasa ng libro. (mga horror o yung mga sinulat ni Bob Ong, kahit ilang beses ko ng nabasa, basta makatulog ako na hawak yun)
2. Magbasa ng Magazine. Oo, nagbabasa ako na'n, kahit last-last year issue pa yung mag.
3. Makikipagkwentuhan. Sa sarili ko.
4. Maglalaro ng games sa CP ko. Brick games ung laro dun, panis ka d'yan!

O kaya, magbababad ako sa harap ng PC, kung ano'ng anik-anik lang naman ang ginawa ko. Buhay ko nga naman... puno ng katamaran.

Oh.......... wag ka!! habang tina-type ko 'to, nawala na naman ang antok ko!!

Sh*t!! hindi ko alam kung saan ko hahanapin yun!!

Dalawang oras na naman akong makikipagkwentuhan sa aking konsensya.

HaHaHaaayyy...

Kung pwede lang maging call center agent. Kaso dehins naman magaleching ang Lola nio sa mga chismakans sa mga spokening dollar nating kapitbahay. Sh*t!

Problemadong tao

2008-07-29T05:48:00.001-07:00

Hindi ko sinasabi na ibang tao ang may problema dito, kundi ako.

Bakit ba naman kasi sa lahat ng proproblemahin eh ang salitang 'pag-ibig'. Alam ko, hindi naman talagang pag-ibig, pero problema ko s'ya dahil sa mga taong involve. Inamin ko na sa profile ko na para akong lasing kausap. wala lang, pauso ko lang kasi, hindi ko kasi alam kung ano'ng nangyayari sa akin 'pag katapat ko na yun taong may gusto sa akin, at katext ko na 'yung taong mahal ako at nagaakalang mahal ko (pa rin). Tawagin na lang natin sila sa mga codename na water at computer.

Si water ang minahal ko talaga, pero simula nung umuwi na s'ya sa kanila at nawalan kami ng kontak for 6 months, nag fade away na yung love ko sa kanya, tapos malalaman ko pa na nagkaro'n s'ya ng dalawang gf (syempre, hindi yun sabay.), parang nawalan ako ng amor sa kanya.

Si computer ang manliligaw ko ngayon, problema ko sa kanya, baka wala rin akong matawag na boyfren, dahil taong bahay lang s'ya.

Problem no.1: Hindi ko alam kung paano ko hihiwalayan si water, dahil takot pa rin ako na mapunta s'ya sa iba. At kahit papaano, ay may konting pagmamahal ako sa kanya.

Problem no.2: Masyadong aggresive si computer, nagugulat ako sa mga damubs nia sa akin. alam nia na mahilig ako sa surprises. ang hindi nia alam, baka sa sobrang pagbibigay nia ng surprises sa akin, baka itakwil ko na lang s'ya. Although, i like him.

Kung tutuusin, hindi prob na matatawag ito, dahil mababaw pa nga ito eh. Ang kaso, parang may guilty part sa akin, kasi pinagsasabay ko yung dalawa. Haaayyy...

Bad ba ako??

kwentong brownout

2008-07-29T05:44:00.000-07:00

hindi ko alam kung kakatakutan to, o kakatawanan.

sa bahay namin dati, yung hagdan namin, katapat nun kusina namin, so makikita mo mula sa taas ng hagdan kung sino ang nandon. Yung kusina naman namin na yun, bagong gawa lang that time, kasi dating bakuran yun, mukha namang hindi bakuran, kaya ginawang extension ng tatay ko para humaba yung kusina. at dahil ginagawa pa lang, wala pa yung bubong..

ito ang siste. nagbrown out non. eh di walang electric fan, mainit. katabi ko kuya ko no'n (9 yrs. old lang ako non, tas 10 na kuya ko), kaya naramdaman kong bumangon s'ya. bumangon din ako, at pareho kaming tumambay sa hagdan. gabi pa non, kasi yung liwanag ng buwan tumatama sa walang bubong naming kusina.

"Jackie, naiinitan ako, kuha ka naman ng tubig." Utos sakin ng kuya ko. Eh matatakutin ako, kaya tinabla ko s'ya.
"Madilim eh, ikaw na lang."

Nanahimik na lang kami, kasi alam namin na pareho lang kaming takot bumaba. titig na titig naman ako sa kusina namin, kasi yun lang ang may ilaw. mamayang konti, may para akong naaninag na tao papasok sa sala. nakita ko lang eh hugis ng ulo nung 'tao'. eh takot momentum ako nung oras na yun, eh di kabado na ako. pero hindi ko naiwasang sabihin yun sa kuya ko.

"kuya, may tao yata sa baba..." sabi ko.
tahimik lang s'ya, pero alam kong takot na din yun, sabay banat ng "Sira, walang tao sa baba."
"may nakita kasi ako." kahit hindi ako sigurado kung ano yun.
nasa kalagitnaan kami ng takot mode ng biglang....

"MEEOOOOOWWWWW...."

takbuhan talaga kami ni kuya papuntang kwarto nila mama. as in naghilaan pa kaming dalawa kung sino mauuna. kung may liwanag, malamang kitang kita ang pamumutla ng mukha namin.

nang mahimasmasan, dun lang kami nagtawanan na parang walang nangyari at parang mga sira.